ارزیابی نسبت جابه جایی غیرخطی مبتنی بر آسیب سازههای خود مرکز یک درجه آزادی در معرض پس لرزه

این مطالعه به بررسی تاثیر پس لرزه بر نسبت جابه جایی غیر خطی مبتنی بر آسیب سیستمهای خود مرکز پرداخته است. این نسبتها بخشی از روش ضرایب است که به منظور برآورد جابه جایی هدف سیستم به کار می رود. با این حال، این مطالعه می تواند ضمن توسعه روش طراحی مبتنی بر آسیب با استفاده از شاخص خسارت پارک-انگ چشم انداز مطلوب تری در خصوص رفتار لرزه ای سازه ها ارائه دهد. علاوه بر این، تاثیر انعطاف پذیری نهایی سیستم محتوای، فرکانسی دامنه های بالاتر انرژی هیسترزیس و مدت زمان حرکت قوی زمین را نیز در نظر بگیرد. به دلیل تفاوتهای موجود بین رفتار هیسترزیس سیستمهای قاب خمشی مقاوم در برابر زلزله و سیستمهای خود مرکز، هنوز نیاز به مطالعات جامع تری در خصوص تاثیر توالی لرزه اصلی و پس لرزه ها بر این سیستم ها احساس می شود. بنابراین، در مطالعه حاضر پس از استخراج نسبت جابه جایی های غیر خطی مبتنی بر آسیب تحت ۲۲۸ پس لرزه با در نظر گرفتن تاثیر پارامترهای مختلف سازه ای در سیستمهای خود مرکز، این نسبتها به عنوان ضریب پس لرزه تعیین و ارزیابی می شوند. این نسبتها تحت توالی و سطح آسیب به ویژه در مقادیر زمان تناوب های کم افزایش می یابند در حالی که تاثیر توالی بر میانگین بیشتر از ۶ نیست. علاوه بر این، تاثیر انرژی اتلافی و ظرفیت شکل پذیری نهایی سیستم بر نسبت ذکر شده خیلی متمایز نیست.

کلیدواژه ها:

لرزه اصلی ، پس لرزه ، آسیب ، نسبت جابه جایی غیر الاستیک ، شاخص پارک-انگ