ارزیابی ظرفیت فروریزش لرزه ای قابهای خمشی ویژه فولادی طراحی شده براساس روشهای تحلیل استاتیکی معادل و دینامیکی طیفی مطابق با استاندارد ۲۲-۷ ASCE

قاب خمشی ویژه فولادی یکی از رایج ترین سیستمهای مقاوم در برابر زلزله در مناطق لرزه خیز محسوب می شود که با هدف تامین شکل پذیری بالا و جذب انرژی طراحی می گردد. در این پژوهش، به بررسی اثر روش طراحی اولیه سازه ها بر ظرفیت فروریزش این سیستم پرداخته شده است. برای این منظور سه سازه ۲، ۴ و ۸ طبقه مطابق با ضوابط استاندارد ۲۲-۲۷ ASCE و بر اساس دو روش تحلیل استاتیکی معادل و دینامیکی طیفی در نرم افزار ETABS طراحی شده و مقاطع مورد نیاز استخراج گردید. سپس مدل های حاصل به محیط OpenSees منتقل و تحت تحلیل های مودال، تحلیل غیر خطی استاتیکی و تحلیل دینامیکی افزایشی قرار گرفتند. برای تحلیل دینامیکی افزایشی از ۴۴ رکورد زلزله حوزه دور پیشنهادی در دستورالعمل ۶۹۵-FEMA P استفاده شد. در مجموع بیش از ۹۰۰۰ تحلیل تاریخچه زمانی غیر خطی برای توسعه منحنی های شکنندگی و محاسبه نسبت حاشیه فروریزش صورت گرفت. نتایج حاصل نشان دهنده تاثیر معنادار روش تحلیل اولیه بر پاسخ غیر خطی نهایی سازه و احتمال فروریزش آن در سطوح شدت زلزله بالا است. در تمامی مدل ها طراحی به روش تحلیل استاتیکی معادل دارای نسبت حاشیه فروریزش بیشتری نسبت به دینامیکی طیفی ارائه داد که بیانگر ظرفیت لرزه ای و حاشیه ایمنی بیشتر سازه ها در برابر فروریزش است.

کلیدواژه ها:

قاب خمشی ویژه فولادی ، نسبت حاشیه فروریزش ، استاندارد ۲۲-۷ ASCE ، تحلیل دینامیکی افزایشی ، منحنی شکنندگی