بررسی اثربخشی مداخلات رفتاری در کاهش عادت ناخن جویدن در دانش آموز پایه هفتم

ناخن جویدن یا اونیکوفاژیا یکی از رایج ترین اختلالات عادتی در کودکان و نوجوانان است که اغلب به عنوان واکنشی به اضطراب، تنش، بی حوصلگی یا نیاز به تخلیه هیجانی بروز می کند. پژوهش حاضر با هدف شناسایی علل این رفتار و اجرای راهکارهای درمانی ساده اما موثر در سطح مدرسه انجام شد. نتایج نشان داد که پس از ۴ هفته مداخله، شدت ناخن جویدن به طور محسوسی کاهش یافت و دانش آموز تمرکز، عزت نفس و تعامل اجتماعی بهتری تجربه کرد.

کلیدواژه ها:

ناخن جویدن ، اونیکوفاژیا ، اختلالات عادتی ، اضطراب دانش آموز ، رفتاردرمانی ، مهارت های مقابله ای