ورزش شهری و سلامت پایدار: ارزیابی برنامه های شهرداری در ترویج سبک زندگی فعال

این مقاله به بررسی و ارزیابی نقش شهرداری ها در ترویج ورزش شهری و ارتقاء سطح سلامت پایدار در جوامعه شهری می پردازد. با توجه به روند رو به رشد شهرنشینی و افزایش شیوع بیماری های مزمن ناشی از سبک زندگی کم تحرک، رویکرد فعال سازی فضاهای شهری به یک ضرورت حیاتی تبدیل شده است. هدف اصلی این پژوهش تحلیل انتقادی برنامه ها و سیاست های اجرایی شهرداری ها در ایجاد زیرساخت ها و تسهیل فعالیت های بدنی شهروندان است. روش تحقیق مورد استفاده توصیفی-تحلیلی مبتنی بر مرور منابع کتابخانه ای و بررسی اسناد بالادستی بوده و بر تحلیل کیفی مداخلات شهری متمرکز است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه شهرداری ها گام هایی در توسعه فضاهای سبز، مسیرهای پیاده روی و طرح های اشتراکی برداشته اند، اما اجرای این برنامه ها اغلب فاقد یکپارچگی، عدالت مکانی و پایداری بلندمدت بوده است. نقاط ضعف اصلی شامل نابرابری در توزیع امکانات بین مناطق شهری، تمرکز بر زیرساخت های صرفا تفریحی به جای حمل و نقل فعال و عدم ادغام موثر این برنامه ها با سیاست های بهداشت عمومی است. نتیجه گیری مقاله، بر ضرورت اتخاذ رویکردی جامع و چندبخشی تاکید دارد که در آن، مفهوم «شهر فعال» به عنوان یک اصل بنیادی در برنامه ریزی توسعه شهری لحاظ شود تا سلامت به عنوان خروجی اصلی توسعه پایدار شهری محقق گردد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، شهری ، سلامت ، پایدار ، شهرداری ، سبک زندگی ، فعال ، زیرساخت شهری ، حمل و نقل فعال