ورزش به عنوان ابزار توسعه پایدار شهری: از سیاستگذاری تا مشارکت مردمی

ورزش به عنوان ابزاری راهبردی برای توسعه پایدار شهری ارتقا یافته است. ورزش می تواند بستری برای تحقق عدالت اجتماعی، ارتقای سلامت عمومی، حفظ محیط زیست شهری و افزایش سرمایه اجتماعی باشد. در این مقاله نقش ورزش در فرآیند توسعه پایدار شهری با تاکید بر سه محور اصلی بررسی شده است: سیاست گذاری شهری، طراحی فضاهای ورزشی پایدار و مشارکت مردمی در برنامه ریزی شهری. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه منابع نظری، اسناد بین المللی و مطالعات موردی در چند شهر جهان انجام شد. یافته ها نشان می دهد که ادغام ورزش در سیاست های شهری نه تنها موجب بهبود کیفیت زندگی می شود، بلکه زمینه ساز انسجام اجتماعی و بازتولید هویت شهری است. در پایان، راهکارهایی برای نهادینه سازی ورزش در راهبردهای توسعه پایدار شهرهای ایران پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ورزش ، سیاست گذاری شهری ، مشارکت مردمی ، سلامت اجتماعی