از باور تا بهبود: فراترکیب نظام مند فرهنگ سازمانی در فرآیند استراتژی شش سیگما

در عصر رقابت دانش محور، سازمان ها برای دستیابی به بهبود مستمر ناگزیر از هم زمانی میان فرآیندهای تحلیلی و باورهای فرهنگی خود هستند؛ تجربه های جهانی نشان داده است که اجرای مدل های بهبود عملکرد، بدون توجه به بستر فرهنگی سازمان، اغلب به شکست یا بازگشت به وضع موجود منجر می شود. این شکاف میان ساختار تحلیلی (نظیر شش سیگما) و لایه های عمیق باورهای سازمانی، ضرورت تدقیق در فهم این تعامل را برجسته می سازد. این پژوهش با هدف غلبه بر پراکندگی یافته های کیفی موجود، از روش فراترکیب نظام مند به عنوان تکنیک اصلی متاسنتز استفاده کرد تا با یکپارچه سازی دیدگاه ها، الگویی جامع ارائه دهد. این رویکرد، که رویکردی تفسیری-استخراجی است، بر استخراج مضامین عمیق فرهنگی در ارتباط با شش سیگما تمرکز داشت و فراتر از تحلیل های صرف آماری (فراتحلیل) عمل نمود. یافته های این فراترکیب، دو دسته ی متضاد و کلیدی از مولفه های فرهنگی را مشخص ساختند: ۱) کاتالیزورها شامل فرهنگ هایی که ریسک پذیری، اعتماد متقابل بین واحدی و تعهد رهبری به یادگیری را ترویج می کنند؛ و ۲) موانع شامل مقاومتی ساختاری در برابر تغییر، تمرکز بیش از حد بر کنترل و نبود شفافیت در ارتباطات. در نهایت، این پژوهش یک چارچوب مفهومی یکپارچه را ترسیم می کند که نشان می دهد تنها در صورت همسویی فعالانه ی ارزش های سازمانی با منطق بهبود فرایندی در هر گام DMAIC، استراتژی شش سیگما می تواند به نتایج پایدار ملموس دست یابد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ سازمانی ، شش سیگما ، فراترکیب ، رهبری سازمانی ، مدل DMAIC ، همسویی فرهنگی