ارزیابی اثر افزودنیهای ضد عریان شدگی بر حساسیت رطوبتی مخلوطهای آسفالتی با رویکرد انرژی آزاد سطحی و مقاومت کششی غیر مستقیم مطالعه موردی استان اردبیل

حساسیت رطوبتی یکی از مهمترین عوامل محدود کننده دوام روسازیهای آسفالتی است که با تضعیف چسبندگی قیر به مصالح سنگی و کاهش مقاومت مکانیکی می تواند منجر به بروز خرابیهایی نظیر عریان شدگی، شدگی چاله، شدگی شیار، و ترک خوردگی شود. این مشکل در مناطق سردسیر و مرطوب به دلیل نفوذ بالای رطوبت و تکرار چرخه های یخ زدگی و ذوب شدت بیشتری پیدا می کند. استان اردبیل به عنوان یکی از سردترین و مرطوب ترین مناطق کشور، نمونه ای بارز از چنین شرایط اقلیمی است که حساسیت رطوبتی در آن اهمیت ویژه ای در نگهداری و مدیریت زیرساخت های حمل و نقل دارد. در این پژوهش، به منظور شناسایی افزودنی ضد عریان شدگی مناسب برای شرایط اقلیمی یک مسیر واقع در استان اردبیل، عملکرد سه نوع افزودنی مایع در ترکیب با دو نوع مصالح سنگی سلیسی و آهکی مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، علاوه بر بهره گیری از رویکرد انرژی آزاد سطحی به منظور تحلیل ویژگی های چسبندگی بین قیر و مصالح و پیوستگی، قیر آزمایش های دوام شامل مقاومت کششی غیر مستقیم (ITS) و نسبت مقاومت کششی (TSR) نیز انجام شد تا ارزیابی جامعی از رفتار مخلوط های آسفالتی در برابر آسیب های ناشی از رطوبت به دست آید. نتایج نشان داد که تمامی افزودنی های ضد عریان شدگی مورد بررسی منجر به بهبود چسبندگی و پیوستگی بین قیر و مصالح و افزایش مقاومت مخلوط ها در برابر رطوبت شدند. این بهبود در نمونه های حاوی هر دو نوع مصالح سلیسی و آهکی مشاهده شد و نشان دهنده افزایش انرژی لازم برای جدایش قیر از سطح مصالح و در نتیجه مقاومت بالاتر مخلوط ها در برابر آسیب های مدیر عامل شرکت رهاب ساز مغان، رئیس اداره نگهداری راه اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای استان اردبیل، کارشناس اداره ابنیه فنی، راه اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای استان اردبیل، رئیس اداره مطالعات مسیر و مهندسین مشاور اداره کل راهداری و حمل و نقل جاده ای استان اردبیل، مدیر آزمایشگاه شرکت رهاب طرح آزما، مسئول مطالعات ژئوتکنیک شرکت رهاب طرح آزما

کلیدواژه ها:

حساسیت رطوبتی ، آسفالت ، افزودنیهای ضد عریان شدگی ، انرژی آزاد سطحی ، مقاومت کششی غیر مستقیم (ITS)