تاثیر مهارت های زندگی بر تاب آوری روانی و پیشگیری از خودکشی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 88

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ICISME12_076

تاریخ نمایه سازی: 23 آذر 1404

چکیده مقاله:

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مهارت های زندگی بر تاب آوری روانی و پیشگیری از خودکشی انجام شد. جامعه آماری شامل بزرگ سالان شهرستان دیر با سابقه ناملایمات جسمی و جنسی در دوران نوجوانان بود و ۳۰۰ نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های تاب آوری روانی کانر و دیویدسون، مهارت های زندگی کوئین دام و پرسشنامه افکار خودکشی بک جمع آوری و با نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل مسیر شدند. نتایج جدول شماره ۲ نشان می دهد که فرضیه های اصلی پژوهش در سطح اطمینان بالا مورد تایید قرار گرفته اند. یافته ها بیانگر آن است که مسیر تاثیر مهارت های زندگی بر تاب آوری روانی دارای ضریب مسیر ۷۴۷/۰ و آماره t برابر با ۹۶/۵ بوده و با P = ۰.۰۰۰، رابطه ای مثبت، قوی و معنادار بین این دو متغیر را نشان می دهد. به عبارت دیگر، هرچه مهارت های زندگی افراد شامل کنترل هیجان، تصمیم گیری، حل مسئله، تفکر نقاد و مدیریت روابط بین فردی بالاتر باشد، تاب آوری روانی آنان نیز افزایش می یابد. این نتیجه با نظریه های روان شناسی شناختی و رفتاری همچون دیدگاه های لازاروس و بندورا هم راستا است که نقش مهارت های شناختی و رفتاری را در ارتقای کارآمدی روانی تاکید می کنند. در مسیر دوم، رابطه بین مهارت های زندگی و رفتارهای خودکشی با ضریب مسیر منفی و معنادار (β = -۰.۹۴۱, P = ۰.۰۰۰) مشاهده شد. این یافته نشان می دهد که مهارت های زندگی از طریق تقویت تاب آوری روانی، به کاهش رفتارهای خودکشی کمک می کنند. افراد دارای مهارت های زندگی بالاتر، هنگام مواجهه با بحران ها و ناکامی ها از مکانیزم های مقابله ای سازگارانه بهره مند شده و کمتر به رفتارهای پرخطر یا ناامیدکننده روی می آورند. اگرچه آماره t مسیر دوم (۲۷/۱) نسبتا پایین تر است، سطح معناداری بسیار کوچک آن، اعتبار آماری رابطه را تایید می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مهارت های زندگی نه تنها به تقویت تاب آوری روانی کمک می کنند، بلکه از طریق افزایش تاب آوری، نقش مهمی در پیشگیری از خودکشی ایفا می کنند. این یافته ها تاکید می کند که آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک مداخله پیشگیرانه موثر در بهبود سلامت روان و کاهش رفتارهای خودتخریبی در جمعیت های در معرض خطر مورد استفاده قرار گیرد.

نویسندگان

مریم دریانورد

دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران