مقایسه تطبیقی روش تدریس بایبی (E۵) و روش تدریس معکوس بر یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس جغرافیای پایه یازدهم

بهره گیری از شیوه های نوین تدریس برای ارتقا بخشیدن کیفیت آموزشی از اهداف مدنظر بسیاری از نظام های آموزشی و پرورشی در عصر حاضر می باشد. هدف پژوهش حاضر مقایسه تطبیقی بین روش تدریس معکوس و روش تدریس بایبی بر یادگیری و انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در درس جغرافیای پایه یازدهم می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف در زمره تحقیقات کاربردی جای می گیرد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه یازدهم شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. نمونه گیری به شیوه تصادفی چند مرحله ای صورت گرفت که حجم نمونه برای گروه آزمایش شامل ۵۰ نفر است که از این تعداد پیش آزمون به عمل آمد و سپس از این میان ۲۵ نفر به روش تدریس بایبی و ۲۵ نفر به روش تدریس معکوس آموزش دیدند. برای اندازه گیری میزان انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان از آزمون انگیزش پیشرفت تحصیلی IMS و برای اندازه گیری میزان یادگیری نیز از پرسشنامه محقق ساخته ای استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. نتایج حاکی از آن است که استفاده از روش تدریس بایبی در مقایسه با روش تدریس معکوس به طور معناداری بر روی انگیزش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و یادگیری آن ها تاثیر دارد. در بین زیرمولفه های انگیزش پیشرفت نیز روش تدریس بایبی در تلاش، رقابت، نوع دوستی، جایزه مادی و تشویق معنوی اختلاف معناداری نسبت به روش تدریس معکوس دارد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس بایبی (E۵) ، روش تدریس معکوس ، جغرافیا ، یادگیری ، انگیزش پیشرفت