کاربرد روانشناسی برای ارتقای سلامت روان دانش آموزان در عصر دیجیتال

گزارش ها حاکی از آن است که نتایج تحقیقات مربوط به رشد کودک، سهم قابل توجهی در سلامت و مراقبت های بهداشتی کودکان و نوجوانان دارد. به نظر می رسد شایستگی اجتماعی، مهارت های شناختی حل مسئله، مقابله با استرس عاطفی و درک خود از حمایت اجتماعی از سوی دیگران، از عوامل مهم سازگاری مثبت در دوران کودکی و نوجوانی هستند. پیشنهاد می شود که این ویژگی ها در توسعه ابتکارات ارتقای سلامت روان کودکان، مورد توجه قرار گیرند. بیماری های روانی در میان کودکان و نوجوانان رو به افزایش است و به یکی از علل اصلی ناتوانی در سراسر جهان تبدیل می شود. مشکلات سلامت روان درمان نشده یا رسیدگی نشده می توانند تا بزرگسالی ادامه یابند. این مشکلات می توانند اثرات نامطلوب جسمی، اجتماعی و اقتصادی بلندمدت شدیدی داشته باشند، از جمله نرخ پایین اشتغال، دستمزد کمتر در صورت اشتغال، مشکلات بین فردی و تماس های قانونی و جنایی بیشتر. با این حال، تمرکز بر اقدامات پیشگیرانه و ارتقای سلامت روان نسبت به جنبه بیماری، از جمله درمان و تحقیق در مورد بیماری های روانی، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. تاب آوری و رفاه مثبت، در برابر ابتلا به بیماری های روانی محافظت می کنند و دوره های آموزشی را برای کسانی که چنین مشکلاتی را تجربه کرده اند، بهبود می بخشند. تاب آوری را می توان با اتخاذ یک سبک زندگی سالم، موسیقی و سایر اشکال هنری به عنوان یک فعالیت تفریحی، محدود کردن استفاده از صفحه نمایش و داشتن حمایت اجتماعی خوب افزایش داد. برنامه های مختلف مدرسه ای در حال توسعه و آزمایش هستند که رفاه روانی مثبت و تاب آوری را در کودکان و نوجوانان هدف قرار می دهند. پژوهش ها نشان می دهد موفقیت در این مسیر مستلزم تدوین استراتژی های منعطف و استانداردهای ملی برای ادغام روانشناسی مثبت گرا در برنامه درسی، آموزش مستمر مربیان و معلمان، تعامل سازنده بین ذینفعان و کاهش نابرابری های دسترسی، توسعه پلتفرم های آموزشی بومی سلامت روان با توجه به نیازهای فرهنگی و در نهایت اجرای پژوهش های مستمر برای بررسی تاثیرات بلندمدت است. پس در نتیجه، شتابزدگی در اجرای طرح های نوآورانه سلامت روان بدون پشتوانه پژوهشی کافی و عدم تبیین چارچوب های مفهومی روشن، ممکن است به اجرای نادرست و ناکارآمد این نوآوری ها بینجامد که با بررسی مورد ذکر شده معایبی از جمله : سلامتی و بهزیستی دانش آموزان، شایستگی های حرفه ای معلمان، عدالت آموزشی و ارزشیابی کارآمد دانش آموزان باید مورد توجه قرار گیرد. بنابراین ترکیب هوشمندانه ظرفیت های فناوری با مبانی تربیتی اصیل، می تواند به ایجاد نظام آموزشی کارآمدتر و عادلانه تر در عصر دیجیتال منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدارس ، ارزشیابی برنامه ، ارتقای سلامت ، سلامت روان ، کیفیت آموزش