اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر افزایش مهارت های اجتماعی و کاهش انزوای اجتماعی در دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر

هدف: پژوهش حاضر با هدف اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر افزایش مهارت های اجتماعی و کاهش انزوای اجتماعی در دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر انجام شده است. روش: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری در این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان کم توان ذهنی آموزش پذیر دختر و پسر پایه های چهارم تا ششم ابتدایی شهر گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان به صورت در دسترس انتخاب شده و در دو گروه آزمایش و کنترل به صورت تصادفی جایدهی شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی ماتسون و مقیاس انزوای اجتماعی کودکان آشر و ویلر بود. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای، تحت آموزشی مهارت های زندگی برگشته از بسته مهارت های ده گانه سازمان جهانی بهداشت قرار گرفته و در نهایت پس از انجام مداخله داده های گردآوری شده از راه آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل آماری شدند. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری موجب افزایش مهارت های اجتماعی و کاهش انزوای اجتماعی در دانش آموزان گروه آزمایش شد. نتیجه گیری: بنابراین نتیجه گیری می شود می توان از آموزش مهارت های زندگی به عنوان روشی موثر در بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان کم توان ذهنی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، مهارت های اجتماعی ، انزوای اجتماعی ، کم توان ذهنی آموزش پذیر