بررسی رابطه روش تدریس یادگیری معکوس و یادگیری همکارانه با نقش میانجی تعامل اجتماعی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر ایلام

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین روش تدریس یادگیری معکوس و یادگیری همکارانه با تاکید بر نقش میانجی تعامل اجتماعی در میان دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهر ایلام بود. این مطالعه به منظور پاسخ به نیازهای نظام آموزشی برای بهره گیری از روش های نوین تدریس در مناطق کمتر توسعه یافته انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ۴۵۰۰ دانش آموز دختر دوره متوسطه دوم شهر ایلام در سال تحصیلی ۱۴۰۳ بود که از این تعداد، ۳۵۱ نفر با استفاده از جدول مورگان و روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد یادگیری معکوس (خزایی و همکاران، ۱۴۰۱)، یادگیری همکارانه (چو و همکاران، ۲۰۰۷) و تعامل اجتماعی (هوانگ و چن، ۲۰۰۷) بودند که روایی و پایایی آن ها تایید شد. نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین یادگیری معکوس و یادگیری همکارانه(r=۰.۴۵,p<۰.۰.۱)یادگیری معکوس و تعامل اجتماعی(r=۰.۴۱,p<۰.۰۱) و تعامل اجتماعی و یادگیری همکارانه(r=۰.۵۲,p<۰.۰۱) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. تحلیل معادلات ساختاری نیز نقش میانجی معنادار تعامل اجتماعی را در رابطه بین یادگیری معکوس و یادگیری همکارانه تایید کرد. یافته ها نشان می دهند که یادگیری معکوس با تقویت تعاملات اجتماعی، یادگیری همکارانه را در کلاس های درس بهبود می بخشد، به ویژه در محیط های آموزشی دخترانه که نیاز به تقویت ارتباطات گروهی دارند. این نتایج می توانند به بهبود کیفیت آموزش در مناطق کمتر توسعه یافته کمک کنند.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، یادگیری همکارانه ، تعامل اجتماعی ، دانش آموزان دختر ، ایلام ، معادلات ساختاری