اثرات ترکیب پروبیوتیک و پری بیوتیک بر عملکرد رشد، برخی فراسنجه های خونی، قابلیت هضم وایمنی گوساله های شیرخوار

سابقه و هدف: گوساله ها اغلب تحت تاثیر مشکلات گوارشی و بیماری های دستگاه تنفسی قرار می گیرند. بر همین اساس، تولیدکنندگان در سال های اخیر به دنبال روش هایی جهت بهبود عملکرد، افرایش کارایی سیستم ایمنی و سلامت دستگاه گوارش گوساله های تازه متولدشده می باشند. یکی از این روش ها، استفاده از افزودنی های خوراکی جهت ایجاد شرایط مطلوب در دستگاه گوارش برای هضم بهتر خوراک و حفظ سلامت دستگاه گوارش است. استفاده از محرک های رشد آنتی بیوتیکی به دلیل بقایای آن در محصولات دامی و امکان ایجاد مقاومت باکتریایی در بسیاری از کشورها ممنوع شده است. پروبیوتیک، پری بیوتیک، اجزای سلول مخمر، اسیدآسکوربیک و پلاسمای حیوانی، از جمله جایگزین های محرک رشد آنتی بیوتیکی می باشند. اگرچه عملکرد پروبیوتیک، پری بیوتیک و اثرات هم افزایی آن در تحقیقات پیشین مورد بحث قرار گرفته است با این حال، با توجه به اهمیت سلامت دستگاه گوارش گوساله های تازه متولدشده و کارایی سیستم ایمنی این دسته جهت تضمین آینده گله، همچنان یافتن بهترین ترکیب بین پروبوتیک ها و پری بیوتیک ها به عنوان جایگزین محرک رشد آنتی بیوتیکی اهمیت بسیاری دارد. تحقیق حاضر با هدف بررسی تاثیر ترکیب پروبیوتیک و الیگوساکاریدهای دکستران و مانان بر صفات عملکرد رشد، مصرف خوراک، برخی فراسنجه های خونی، قابلیت هضم، ایمنی و سلامت گوساله های شیرخوار صورت پذیرفت.مواد و روش ها: . به منظور انتخاب بهترین ترکیب بین پروبیوتیک با پری بیوتیک های دکستران الیگوساکارید و مانان الیگوساکارید، از ۸۴ راس گوساله شیرخوار هلشتاین از بدو تولد تا ۹۰ روزگی در قالب یک طرح کاملا تصادفی در۶ گروه آزمایشی با ۱۴ تکرار در هر گروه استفاده شد. گروه های آزمایشی شامل: ۱) شاهد (بدون افزودنی)، ۲) پروبیوتیک، ۳) دکستران الیگوساکارید، ۴) پروبیوتیک+ دکستران الیگوساکارید، ۵) مانان الیگوساکارید و ۶) پروبیوتیک+ مانان الیگوساکارید بود. استارتر مصرفی، دمای رکتوم، امتیاز مدفوع و امتیاز سلامت به صورت روزانه ثبت شد. هر ۱۵ روز یک بار وزن کشی صورت گرفت. نمونه گیری فراسنجه های خونی در روز تولد، ۶۰ و ۹۰ روزگی انجام پذیرفت. در روز ۷، ۳۰ و ۶۰ روزگی، نمونه مدفوع جهت آزمایش میکروب شناسی جمع آوری شد. در ۵ روز متوالی انتهای طرح نیز، نمونه های خوراک و مدفوع گوساله ها جهت سنجش قابلیت هضم جمع آوری شد.یافته ها: طبق نتایج، در ۶۰-۳۰ و ۹۰-۶۰ روزگی تفاوت معنی داری بین پروبیوتیک+ دکستران الیگوساکارید و پروبیوتیک+ مانان الیگوساکارید درباره صفت وزن زنده مشاهده نشد در حالیکه گروه پروبیوتیک+دکستران الیگوساکارید به طور معنی داری از سایر گروه ها بیشتر بوده است (۰۵/۰>P). در تمام مقاطع بیشترین بازدهی خوراک مربوط به گروه پروبیوتیک+ دکستران الیگوساکارید و کمترین مقدار مربوط به گروه شاهد بود. نیتروژن اوره ای خون بعد از شیرگیری در گروه های حاوی پروبیوتیک کاهش معنی داری نسبت به شاهد داشته است. بیشترین قوام مدفوع مربوط به گروه پروبیوتیک+دکستران الیگوساکارید و کمترین مربوط به گروه شاهد بود. تعداد روزهایی که گوساله در تیمارهای مختلف درگیر با اسهال بود به طور معنی داری در تمام گروه ها نسبت به گروه شاهد در سن ۳۰-۰ روزگی کاهش داشت. شمار لاکتوباسیلوس ها در هر سه گروه دریافت کننده پروبیوتیک، به طور معنی داری در سن ۳۰ و ۶۰ روزگی بالاتر از سایر گروه ها بوده است.نتیجه گیری: طبق نتایج این تحقیق، استفاده ار سین بیوتیک اثرات مثبت روی سلامت حیوان دارند و بهترین ترکیب سین بیوتیک بین تیمارهای استفاده شده در این تحقیق با توجه به بهبود بازدهی خوراک در میانگین کل دوره، گروه سین بیوتیک حاوی دکستران الیگوساکارید بوده است.

کلیدواژه ها:

پروبیوتیک ، پری بیوتیک ، سین بیوتیک ، گوساله شیرخوار