مدل سازی جریان انرژی و ارزیابی ریسک در زنجیره انرژی بر اساس ترجیحات سازمانی

امنیت انرژی ازجمله مفاهیم کلیدی در توسعه پایدار سازمان ها محسوب می شود که بر دسترسی مداوم به حامل های انرژی با قیمت معقول تاکید دارد. در سال های اخیر، افزایش ریسک های مرتبط با اختلال در تامین انرژی، اهمیت رویکردهای جامع در مدیریت امنیت انرژی را دوچندان کرده است. در این پژوهش، ابتدا با استفاده از استانداردهای جهانی مانند ISO ۳۱۰۰۰ و ISO ۵۰۰۰۰ چارچوبی برای مدل سازی جریان انرژی و ارزیابی ریسک در زنجیره انرژی سازمان ها ارائه شده است. در این مدل، با استفاده از روش های آماری و تحلیل عدم قطعیت، ریسک های مرتبط با دسترسی به انرژی در کوتاه مدت (سناریو بحران) و بلندمدت (سناریوهای تعادل عمومی) شناسایی و کمی سازی شد. سپس، با بهره گیری از ماتریس های هم زمانی رخدادها و بلوغ بازیابی، شاخص ریسک امنیت انرژی معرفی شده و امکان اولویت بندی اقدامات اجرایی به منظور بهبود امنیت انرژی سازمان فراهم شد. یکی از نوآوری های این پژوهش، ارائه شاخص «ریسک امنیت» است که با در نظر گرفتن احتمال وقوع ریسک ها، شدت اثر آنها و زمان بازیابی سازمان از بحران، تصویری کمی از وضعیت امنیت انرژی ارائه می دهد. نتایج نشان می دهد که ترکیب روش های مدیریت ریسک و بهینه سازی تخصیص منابع انرژی می تواند نقش موثری در افزایش تاب آوری سازمان ها در برابر بحران های انرژی ایفا کند. درنهایت، این پژوهش چارچوبی عملیاتی برای سازمان ها فراهم می کند تا با رویکردی نظام مند، اقدامات بهبود مستمر در حوزه امنیت انرژی را اولویت بندی و اجرا نمایند.

کلیدواژه ها:

امنیت انرژی ، مدیریت ریسک ، عدم قطعیت ، بهینه سازی منابع ، تاب آوری سازمانی