توزیع مسئولیت میان اسباب متعدد زیان در حمل و نقل دریایی در حقوق ایران و اسناد بین المللی

حمل و نقل دریایی به دلیل هزینه پایین و سهولت در جابجایی کالا نقش مهمی در تجارت جهانی ایفا می کند. با این حال، وقوع حوادث دریایی می تواند منجر به خسارات سنگین برای انسان ها و محیط زیست شود. در چنین شرایطی، تقسیم مسئولیت میان طرف های مختلف شامل مالکان کشتی، متصدیان حمل و نقل، و بیمه گذاران، بر اساس فعل و تقصیر هر یک، امری حیاتی است. از آنجایی که در بسیاری از تصادفات چندین عامل به طور همزمان باعث وقوع حادثه می شوند، مبحث تقسیم خسارت و تعیین مسئولیت جبران آن پیچیدگی هایی به همراه دارد. این تحقیق با هدف بررسی چالش ها و مشکلات مربوط به تقسیم مسئولیت و جبران خسارت در حمل و نقل دریایی ایران و اسناد بین المللی انجام شده است. روش تحقیق به طور عمده توصیفی، تحلیلی و مقایسه ای است و از منابع کتابخانه ای شامل کتب، مقالات، پایان نامه ها، و نشریات حقوقی بهره گرفته شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که مسئولیت در حمل و نقل دریایی ایران عمدتا بر اساس تقصیر تعیین می شود. با این حال، تعاملات پیچیده میان طرف های مختلف باعث ایجاد ابهاماتی در تقسیم مسئولیت ها می شود. این مشکلات بیشتر به دلیل عدم هماهنگی قوانین داخلی با اسناد بین المللی و کمبود ضوابط دقیق برای تقسیم مسئولیت ها به وجود می آید. کنوانسیون های بین المللی مانند لاهه و روتردام راه حل هایی برای این مشکلات ارائه داده اند و پیشنهاد می شود که نهادهای مسئول قوانین داخلی را با این اسناد بین المللی هماهنگ کرده و از فناوری های نوین برای ارزیابی دقیق خسارت ها استفاده کنند. این اقدام می تواند به بهبود شفافیت و سرعت در جبران خسارت ها کمک کند.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل دریایی ، مسئولیت مدنی ، رابطه سببیت ، اسباب متعدد ، کنوانسیون های بین المللی