بررسی تاثیر کتابخوانی روزانه در مدرسه بر توانایی درک مطلب دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کتاب خوانی روزانه در مدرسه بر توانایی درک مطلب دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. در این مطالعه، با رویکرد کمی–توصیفی–همبستگی، رابطه میان میزان مشارکت در برنامه های کتاب خوانی روزانه و شاخص های درک مطلب، شامل سرعت خواندن، حفظ معنا و استنباط منطقی بررسی گردید. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم مدارس دولتی شهر کرمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران معادل ۱۸۰ نفر و با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ی «عادت کتاب خوانی» (ساخته یوسفی، ۱۳۹۸) و آزمون استاندارد درک مطلب «شریفی و همکاران» (۱۳۹۵) بود. داده ها با روش رگرسیون و تحلیل همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که کتاب خوانی روزانه با توانایی درک مطلب رابطه مثبت و معناداری دارد (r = ۰.۶۱, p < ۰.۰۱r = ۰.۶۱, p < ۰.۰۱r = ۰.۶۱, p < ۰.۰۱) و دانش آموزانی که بیش از ۲۰ دقیقه در روز مطالعه آزاد داشتند، در شاخص استنباط معنایی و نتیجه گیری از متن عملکرد بهتری نشان دادند. نتایج حاکی از آن است که برنامه های کتاب خوانی مستمر می تواند یکی از موثرترین راهبردهای آموزشی برای ارتقای مهارت های زبان و فهم خواندن در دوره ابتدایی باشد. این یافته ها دلالت هایی برای طراحی سیاست های مدرسه محور در توسعه ی سواد خواندن دارد.

کلیدواژه ها:

خواندن روزانه ، درک مطلب ، سواد زبانی ، انگیزه ی مطالعه ، مدرسه ابتدایی.