شهرهای هوشمند و عدالت اجتماعی: مرور سیستماتیک دسترسی عادلانه به خدمات «تمرکز بر: محرومیت زدایی دیجیتالی، خدمات فراگیر، برابری فرصت ها»

تحولات شهرهای هوشمند فرصت های نوینی برای ارتقای کیفیت زندگی شهری فراهم کرده اند، اما شکاف های دیجیتالی و نابرابری های ساختاری می توانند مانع بهره مندی عادلانه از این دستاوردها شوند. این مطالعه با رویکرد مرور سیستماتیک، پژوهش های مرتبط با رابطه میان شهرهای هوشمند و عدالت اجتماعی را بررسی می کند و تمرکز ویژه ای بر سه محور «محرومیت زدایی دیجیتالی»، «خدمات شهری فراگیر» و «برابری در فرصت های توسعه» دارد. یافته ها نشان می دهد که: ۱) دسترسی نابرابر به زیرساخت های دیجیتال، مهارت های فناورانه و داده های شهری همچنان مهم ترین مانع تحقق عدالت در شهرهای هوشمند است؛ ۲) طراحی و ارائه خدمات هوشمند از حمل ونقل تا سلامت و آموزش زمانی فراگیر خواهد بود که نیازهای گروه های کم درآمد، سالمندان، افراد دارای معلولیت و ساکنان مناطق حاشیه ای در اولویت قرار گیرد؛ ۳) سیاست های داده محور، مشارکت پذیری دیجیتال و حکمرانی شهری شفاف نقشی کلیدی در ایجاد فرصت های برابر برای تمامی شهروندان دارند. پژوهش نتیجه می گیرد که گذار به شهرهای هوشمند تنها زمانی می تواند به عدالت اجتماعی منجر شود که برنامه ریزی فناورانه با اصول برابری، توانمندسازی اجتماعی و توسعه پایدار تلفیق گردد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، عدالت اجتماعی ، خدمات فراگیر ، برابری فرصت ها.