تحلیل الگوی تعلیم و تربیت معنوی کودکان در سایه تعاملات موثر در دبستان

تربیت، مقوله ای توقف ناپذیر است . آدمی در همه ادوار سنی خود پیوسته در معرض آموختن، ادراک و تغییرات حاصل از اثرپذیری های تربیتی – اخلاقی متعدد و متکثر است. اما مهم ترین بخش برنامه مند و به نوعی اجباری تربیت شدگی انسان، در بازه سنی ۶ تا ۱۲ سالگی کودکان اتفاق می افتد. کودکان این دوره از سن خود را عموما در دبستان تحت تعلیمات عمومی و ابتدایی مرتبط با خود هستند. این دوران، دوره طلایی تربیت است و هر کسی بیش از هر دوره دیگری، اثرپذیری های عمیق تربیتی خود را از این دوره در لایه های نهانی جان خود نهادینه می کند و با انبوهی از این انباشته های بد و نیک و پرظرفیت عصر کودکی پا به سرزمین بزرگسالی می گذارد. در این میان کیفیت شیوه ها و شرایط تعامل با کودک در راستای تربیت معنوی افراد در این دوره، اثرات دوگانه مطلوب یا نامطلوبی دارد که مقاله حاضر با تمرکز براین مهم در صدد است تا با روش توصیفی – تحلیلی و شیوه گرداوری کتابخانه ای به ابعاد مختلف آن بپردازد. نتایج حاصل، حاکی از آن است که استفاده از عوامل مداخله گر غیرانسانی نظیر هنر، بازی، موسیقی، قصه، شعر و امثال این ها، می توانند اثربخشی عمیقی را در روح و جان افراد در فرایند تربیت معنوی کودکان در دوره دبستان از خود باقی بگذارند.

کلیدواژه ها:

کودکان ، تربیت معنوی ، تعامل موثر ، دبستان