تصویر بیانی در تجسم رنج انسان عربی معاصر و زیبایی شناسی آن در شعر سعد هاشم الطائی

تصویر بیانی در شعر سعد هاشم الطائی، شاعر عراقی معاصر، فراتر از آرایه های زبانی، به ابزاری برای تجسم رنج انسان عربی و بیان هویت و مقاومت تبدیل شده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه قواعد علم بیان، کاربرد تشبیه و استعاره را در شعر او بررسی می کند تا نقش آن ها را در بازنمایی رنج در بستر عراقی آکنده از جنگ، تبعید و فروپاشی اجتماعی روشن سازد. الطائی از تشبیه های تمثیلی، ضمنی، بلیغ و مجمل برای ترسیم تضادهای وجودی میان آزادی و ستم، اصالت و بیگانگی بهره می گیرد. او با نمادهایی چون صبر ایوب و رود فرات، پایداری جمعی را متجلی می سازد و تجربه های فردی را به سطحی جهانی ارتقا می دهد. استعاره های تصریجی و مکنی او مفاهیم مجرد را به موجودات زنده بدل می کنند: قدس خون می ریزد، چشم بار نگرانی می کشد و قلب در تلخی غرق می شود. بدین ترتیب، رنج فردی به تجربه ای جمعی تبدیل می شود که وجدان مخاطب را بیدار می کند. الطائی با تلفیق اصالت بلاغی، برگرفته از تراث زمخشری و تفتازانی، و نوآوری دلالی، انزیاح معنایی خلق می کند که افق های تاویل را گسترش می دهد. تصویر بیانی نزد او نشانه ای از آگاهی نقادانه است که زبان را بازسازی کرده، هویت و مقاومت را تقویت می کند. این مطالعه نشان می دهد که شعر الطائی آینه ای برای رنج های معاصر است و فضایی برای بازسازی هویت عربی از طریق زبان و تصویرسازی خلاق فراهم می کند. شعر او دعوتی است برای تامل در واقعیت و بازآفرینی امید در دل بحران.

کلیدواژه ها:

الصوره البیانیه ، التشبیه ، الاستعاره ، المعاناه ، الطائی