نقش داستان خوانی و شعر در پرورش خلاقیت دانش آموزان

هدف این مقاله، بررسی نقش حیاتی داستان خوانی و شعر در پرورش خلاقیت دانش آموزان، به ویژه در مقاطع ابتدایی و متوسطه، است. خلاقیت، به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم، نه تنها در موفقیت تحصیلی و شغلی آینده دانش آموزان نقش دارد، بلکه در مواجهه با چالش های زندگی و نوآوری نیز اهمیت بسزایی دارد. داستان خوانی و شعر، هر دو از ابزارهای قدرتمند ادبی و تربیتی هستند که می توانند با تحریک تخیل، پرورش تفکر واگرا، و تقویت حساسیت های زیباشناختی، به توسعه ابعاد مختلف خلاقیت در کودکان و نوجوانان کمک کنند. این مقاله با بهره گیری از روش مرور ادبیات و تحلیل محتوای پژوهش های داخلی در حوزه های ادبیات کودک و نوجوان، روانشناسی تربیتی و تعلیم و تربیت، به بررسی چگونگی تاثیر این دو فعالیت بر مولفه های خلاقیت می پردازد. یافته ها نشان می دهند که داستان خوانی، با غنی سازی دایره واژگان، آشنایی با ساختارهای روایی، و ارائه الگوهای تفکر متنوع، به سیالی، بسط، ابتکار و انعطاف پذیری ذهنی کمک می کند. شعر نیز با زبان ایجاز، استفاده از تصاویر ذهنی، ریتم و آهنگ، و تحریک احساسات، به پرورش حساسیت به مشکلات، قدرت تخیل و نگاه متفاوت به پدیده ها منجر می شود. این مقاله تاکید می کند که ادغام منظم و هدفمند داستان خوانی و شعرخوانی در برنامه های درسی و فعالیت های فوق برنامه، با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموزان، بحث و تحلیل، و فرصت دهی برای تولید محتوای خلاقانه، می تواند راهبردی موثر برای پرورش خلاقیت در نظام آموزشی باشد. در نهایت، بر لزوم آموزش معلمان و والدین در زمینه به کارگیری موثر این ابزارهای ادبی برای رشد جامع دانش آموزان تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

داستان خوانی ، شعر ، خلاقیت ، دانش آموزان ، پرورش