بررسی گذاراز نظام سنتی به سامانه های هوشمند آموزشی

گذار از نظام سنتی به سامانه های هوشمند آموزشی یکی از مهم ترین دگرگونی های نظام های تربیتی در عصر تحول دیجیتال به شمار می رود. این گذار نه تنها تغییر در ابزار و شیوه های ارائه محتواست، بلکه دگرگونی در فلسفه یادگیری، نقش معلم، نحوه تعامل یادگیرنده با محیط آموزشی و شیوه ارزیابی پیشرفت تحصیلی را نیز شامل می شود. در نظام های سنتی، فرآیند آموزش مبتنی بر انتقال یک سویه دانش، ساختارهای غیرمنعطف، وابستگی شدید به حضور فیزیکی در کلاس درس و ارزیابی های پایانی است. در مقابل، سامانه های هوشمند با بهره گیری از فناوری های نوظهور همچون هوش مصنوعی، کلان داده، یادگیری ماشین، تحلیل رفتار یادگیرنده و محیط های یادگیری تعاملی، امکان یادگیری شخصی سازی شده، بازخورد بلادرنگ، تعامل چندلایه و تولید تجربه آموزشی سازگار با نیازهای فردی را فراهم می کنند.مقاله حاضر بر آن است تا فراتر از توصیف تفاوت های این دو رویکرد، به تحلیل عمیق پیامدهای آموزشی، روان شناختی و ساختاری تحول هوشمند در آموزش بپردازد. این متن کارکردهای نظام هوشمند در ارتقای کیفیت یادگیری، افزایش انگیزش، توسعه مهارت های حل مسئله و مهارت های روز را بررسی می کند و در ادامه به چالش های اصلی این گذار از جمله مزایا و فرصت ها ،ضعف زیرساخت ها، کمبود دانش فناوری در میان معلمان و مقاومت فرهنگی اشاره دارد. علاوه بر این، مسئله تغییر نقش معلم از انتقال دهنده دانش به طراح یادگیری، تسهیل گر و تحلیل گر داده های آموزشی مورد واکاوی قرار می گیرد. در نتیجه، مقاله حاضر نشان می دهد که گذار به سامانه های هوشمند یک فرآیند چندبعدی و تدریجی است که نیازمند برنامه ریزی کلان، توانمندسازی نیروی انسانی، بازطراحی برنامه درسی و ایجاد زیرساخت های پایدار است. این مقاله تلاش می کند بنیادهای نظری مقاله را روشن سازد و تصویری جامع از ضرورت، پیچیدگی و ابعاد تحول در نظام آموزشی ارائه کند.

کلیدواژه ها:

آموزش هوشمند ، تحول دیجیتال ، نظام سنتی آموزشی