کاربرد روش افکنش مالی مبتنی بر بازرانش برای تهیه صورت نقدینگی پویا در بانک ها

بانک ها به طورمعمول از طریق ایجاد انواع بدهی با سررسیدهای مختلف (نظیر انواع سپرده، اوراق بدهی و وجوه بین بانکی) به تامین مالی و اعطای انواع اعتبار و تسهیلات می پردازند که این فرایند منجر به تولید انواع دارایی با سررسیدهای مختلف (نظیر انواع تسهیلات پرداختی، سرمایه گذاری ها و دارایی­های نقد) می­شود. بر این اساس بانک باید بتواند تعهدات ناشی از سررسید شدن بدهی­ها را از طریق جریان ورودی نقدینگی ناشی از سررسید شدن دارایی­ها ایفا کند یا اینکه توسعه دارایی های خود را با افزایش بدهی تامین کند. اطمینان یابی از کفایت جریان ورودی برای تامین جریان خروجی نقدینگی هسته اصلی مدیریت نقدینگی در بانک هاست. برای پی ریزی نظام مدیریت نقدینگی در یک بانک لازم است در ابتدا اجزای منابع و مصارف و جریانات نقدینگی مرتبط با آن ها شناسایی و دسته بندی شود تا صورت نقدینگی و نمایه نقدینگی بر پایه این اجزا تهیه شود. صورت نقدینگی جدولی است که جریان های ورودی و خروجی نقدینگی را نشان می­دهد. این جدول می­تواند به دو شکل ایستا (ساختاری) و پویا تهیه شود و سپس مبنای تهیه جدول منابع و مصارف و شکاف نقدینگی در بانک شود. مقاله حاضر ضمن معرفی اصول تهیه جداول مذکور، روش شبیه­سازی تاریخی و افکنش مالی را به منظور برآورد و مدیریت ریسک نقدینگی بانک را پیشنهاد می دهد. روش پیشنهادی در ۴ گام مشتمل بر تعیین بردار نرخ رشد تاریخی،  بازنمونه گیری از بردار نرخ­های رشد،  افکنش مالی و  محاسبه میانگین و صدک ها می باشد که در این مقاله تشریح شده اند.

کلیدواژه ها:

صورت نقدینگی پویا ، افکنش مالی ، ریسک نقدینگی ، شبیه سازی تاریخی