تحلیل سکونتگاه های غیررسمی از منظر عدالت و انتظار در جغرافیای شهری اسلامی

سکونتگاه های غیررسمی به عنوان یکی از چالش های اساسی جغرافیای شهری، اغلب نماد نابرابری فضایی و بی عدالتی اجتماعی هستند. این پژوهش با رویکردی اسلامی، به تحلیل سکونتگاه های غیررسمی از منظر عدالت و انتظار می پردازد و نقش این مناطق را در تحقق آرمان های مهدوی بررسی می کند. با تاکید بر مفاهیمی همچون عدالت محوری، کرامت انسانی و همبستگی اجتماعی، مقاله تلاش دارد تا راهبردهایی برای ساماندهی این مناطق ارائه دهد که در عین ارتقای کیفیت زندگی ساکنان، بستر مناسبی برای ترویج فرهنگ انتظار فراهم آورد. یافته های پژوهش نشان می دهد که عدالت فضایی و توسعه پایدار شهری، دو محور کلیدی برای بازتعریف این سکونتگاه ها در چارچوب جغرافیای شهری اسلامی هستند. این مطالعه بر این باور است که با بهره گیری از اصول تمدن مهدوی، می توان از سکونتگاه های غیررسمی به عنوان فرصت هایی برای تحقق عدالت اجتماعی و آمادگی برای ظهور بهره برد.

کلیدواژه ها:

سکونتگاه های غیررسمی ، عدالت فضایی ، انتظار ، جغرافیای شهری اسلامی ، تمدن مهدوی ، توسعه پایدار شهری ، عدالت اجتماعی ، ساماندهی شهری ، فرهنگ انتظار ، برنامه ریزی شهری اسلامی