تاثیر آموزش های مبتنی بر طبیعت بر رشد هوش طبیعت گرا در دانش آموزان

هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر آموزش های مبتنی بر طبیعت بر رشد هوش طبیعت گرا در دانش آموزان بود. با توجه به اینکه یکی از ابعاد اساسی نظریه هوش های چندگانه گاردنر، هوش طبیعت گرا است، بسیاری از نظام های آموزشی جهان در دهه اخیر تلاش کرده اند یادگیری را از محیط های صرفا کلاس محور به سوی فضاهای طبیعی و تجربه محور سوق دهند. در ایران نیز ضرورت بازاندیشی در شیوه های آموزش علوم و مهارت های زندگی، توجه به طبیعت و شناخت محیط پیرامونی را برجسته کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل میزان اثرگذاری این نوع آموزش ها بر تقویت مولفه هایی همچون مشاهده گری محیطی، طبقه بندی پدیده های طبیعی، توانایی تشخیص الگوهای زیستی و احساس پیوند با محیط اجرا شد. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه مورد مطالعه دانش آموزان مقطع ابتدایی در سه شهر ایران بودند که بر اساس نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار سنجش، آزمون استاندارد هوش طبیعت گرا مبتنی بر مولفه های نظری گاردنر و مقیاس های مشاهده گری محیطی بود. نتایج نشان داد آموزش های مبتنی بر طبیعت موجب افزایش معنادار سطح هوش طبیعت گرا در گروه آزمایش گردید. این آموزش ها سبب ارتقای حساسیت محیطی، توجه به جزئیات طبیعی، افزایش مهارت طبقه بندی پدیده ها و عمق بخشی به تجربه های زیست محیطی شد. یافته ها نشان می دهد طراحی برنامه های درسی مبتنی بر طبیعت می تواند رویکردی موثر در توسعه یادگیری معنادار و تقویت نگرش زیست محیطی در میان دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر طبیعت ، هوش طبیعت گرا ، یادگیری تجربه محور ، دانش آموزان ، رشد شناختی