نقش داستان گویی در یادگیری زبان فارسی

داستان گویی به عنوان یکی از قدیمی ترین و موثرترین شیوه های انتقال مفاهیم، از دیرباز نقش مهمی در رشد زبانی و فرهنگی جوامع ایفا کرده است. در نظام آموزشی امروز، استفاده از داستان گویی در فرآیند یادگیری زبان فارسی می تواند موجب تقویت مهارت های زبانی، ارتقاء درک مطلب، گسترش دامنه واژگان و بهبود مهارت های نوشتاری و گفتاری دانش آموزان شود. این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی تاثیر داستان گویی در یادگیری زبان فارسی به ویژه در مقطع ابتدایی می پردازد و نشان می دهد که شنیدن و بازگویی داستان ها به شکل فعال و تعاملی، نه تنها موجب لذت و انگیزش در یادگیرنده می شود بلکه ابزار موثری برای درونی سازی ساختارهای زبانی و معنایی فراهم می آورد. همچنین، داستان گویی بستری برای پرورش خلاقیت، تفکر انتقادی و تقویت حافظه زبانی فراهم می کند که در یادگیری پایدار زبان نقش اساسی دارد. یافته ها حاکی از آن است که بهره گیری از روش های نوین داستان گویی، از جمله داستان های چندرسانه ای، داستان سازی گروهی و مشارکت دانش آموزان در تولید روایت، می تواند اثربخشی آموزش زبان فارسی را به صورت معناداری افزایش دهد. این مقاله تاکید می کند که معلمان، با درک عمیق از اصول داستان گویی آموزشی و طراحی فعالیت های روشمند مبتنی بر روایت، می توانند نقش فعالی در ارتقای کیفیت آموزش زبان فارسی ایفا کنند. در پایان، پیشنهادهایی برای به کارگیری هدفمند داستان گویی در طراحی برنامه های درسی زبان فارسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، زبان فارسی ، آموزش خلاق ، مهارت زبانی ، درک مطلب ، یادگیری تعاملی ، دانش آموز ابتدایی ، روایت آموزشی ، خلاقیت زبانی ، انگیزش یادگیری.