واکاوی فقهی تست و تزریق واکسن بیماری های واگیردار

برای ساخت واکسن، باید مراحلی طی شود تا مجوز مصرف عمومی برای آن صادر شود. هدف از این مراحل که غالبا بین یک تا چهار سال زمان می برد اثبات «ایمنی»، «کارایی» و «اثربخشی» واکسن است. در واقع از یک سو در ساخت و تزریق واکسن باید جنبه احتیاط رعایت شود و از سوی دیگر از دست دادن زمان، موجب بالا رفتن آمار قربانیان می شود که به اصطلاح اصولیون دوران بین محذورین پیش می آید. حال سوال آن است که حکم فقهی تست اثر بخشی و تزریق واکسن بر روی انسان در چه زمانی جایز و در چه مرحله ای جرم است؟ جستار حاضر با روش تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه ای بدین نتیجه رسیده است که اولا با توجه به ادله فراوان وجوب حفظ جان و حرمت به خطر انداختن سلامت انسان، تنها در صورتی تست اثر بخشی واکسن مجاز است که اولا تمام مراحل ساخت آن بر اساس اصول علمی طی شده باشد تا احتمال تهدید سلامت انسان به حداقل ممکن برسد و ثانیا قبل از انسان بشرط مفید بودن بر روی دیگر جانداران تست شده باشد و ثالثا شرایط جامعه به گونه ای باشد که تست واکسن با وجود عوارضی که دارد بر عدم آن ترجیح داشته باشد و الا باید از باب ادله ثانویه ای مانند ضرورت و حفظ نظام و ... قائل به جواز چنین آزمایشی شویم.

کلیدواژه ها:

واکسن ، بیماری های واگیردار ، تست اثربخشی ، قاعده ضمان ، وجوب حفظ جان ، قاعده الضرورات