بررسی نام شرکت های هواپیمایی ایرانی از منظر نام شناسی اجتماعی-شناختی

این مطالعه، راهبرد های نامگذاری شرکت های هواپیمایی ایرانی را از دریچه ی نام شناسی اجتماعی - شناختی بررسی می کند و نشان می دهد که چگونه این نام ها، هویت فرهنگی، ارزش های ایدئولوژیک و چارچوب های اجتماعی شناختی را منعکس می کنند. این تحقیق با استفاده از رویکردی نام شناختی اجتماعی، ۲۰ نام هواپیمایی را تجزیه و تحلیل کرده و آنها را به گروه های ملی-تاریخی، مذهبی-ایدئولوژیکی، جغرافیایی-منطقه ای و فراملی-ترکیبی دسته بندی کرد. یافته ها، یک ترجیح سلسله مراتبی را نشان داد که نام های جغرافیایی (۳۵٪) غالب هستند و بر غرور منطقه ای و جذابیت گردشگری تاکید دارند و پس از آن نام های ملی-تاریخی (۲۵٪) قرار دارند که هویت پیش از اسلام و پس از انقلاب ایران را تقویت می کنند. نام های فراملی-ترکیبی (۴۰٪) تعادل راهبردی بین میراث محلی و قابلیت فروش جهانی را نشان می دهند، در حالی که نام های صریحا مذهبی (۵٪) کمتر مورد توجه قرار گرفته اند که نشان دهنده ی فاصله گیری عملی صنعت هوانوردی از پیام رسانی ایدئولوژیک آشکار است. این مطالعه با تحقیقات قبلی انجام شده در حوزه های مرتبط با نام شناسی اجتماعی - شناختی همسو است و نشان می دهد که چگونه نام های خطوط هوایی به عنوان نقاط تلاقی پویای حافظه فرهنگی، برجستگی شناختی و عمل گرایی اقتصادی عمل می کنند. نتایج، تنش بین سنت و جهانی شدن را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

نام شناسی ، نام شناسی اجتماعی- شناختی ، راهبرد های نامگذاری ، خطوط هوایی ، هویت فرهنگی ، زبان شناسی اجتماعی