تاثیر آموزش برنامه ریزی شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی

زمینه و هدف: اضطراب از شایع ترین واکنش های خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه است و بر توانایی آنان در حمایت از بیمار تاثیر می گذارد. امید به عنوان منبع مهم مقابله ای می تواند نقش موثری در کاهش اضطراب ایفا کند. از این رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش برنامه ریزی شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد. روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، ۶۰ عضو خانواده بیمار بستری در بخش مراقبت های ویژه به روش در دسترس انتخاب و در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. در گروه مداخله، آموزش برنامه ریزی شده امیدبخشی بر اساس پروتکل امید درمانی اسنایدر به مدت ۶۰ تا ۹۰ دقیقه، در گروه های ۶ تا ۱۲ نفره، به صورت چهره به چهره، روز درمیان و طی یک هفته انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های جمعیت شناختی، اضطراب حالت اشپیل برگر و امید میلر جمع آوری شد. پرسشنامه ها یک بار پیش از مداخله و یک بار پس از گذشت یک هفته توسط بستگان درجه یک تکمیل شد. یافته ها: نتایج آزمون t زوجی نشان داد در گروه مداخله، اضطراب آشکار و پنهان به طور معناداری کاهش و امید به طور معناداری افزایش یافت (۰/۰۰۱>P). در گروه کنترل نیز کاهش معنادار اضطراب آشکار و پنهان همراه با کاهش امید مشاهده شد (۰/۰۰۱>P). همچنین نتایج آزمون t مستقل نشان داد میانگین اضطراب پنهان در گروه مداخله به طور معناداری کمتر (۸/۳۴ ± ۴۱/۳۳) از گروه کنترل (۸/۲۷ ± ۴۷/۵۸) بود (۰/۰۰۴  =P). میانگین امید در گروه مداخله (۲۵/۲۵ ± ۱۱۲/۲۵) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۲۵/۹۶ ± ۹۵/۹۳) بود (۰/۰۱۶  =P). تفاوت معناداری در اضطراب آشکار بین دو گروه مشاهده نشد (۰/۴۰۵  =P). نتیجه گیری: آموزش برنامه ریزی شده امیدبخشی موجب کاهش اضطراب و افزایش امید بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی شد و می تواند به عنوان رویکردی مکمل در مراقبت های پرستاری مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Education ، Hope ، Anxiety ، Relatives ، Mechanical Ventilation ، آموزش ، امیدواری ، اضطراب ، بستگان ، تهویه مکانیکی