تاثیر شدت های نوری مختلف بر زیست توده، پروتئین و رنگدانه های سیانوباکتر اسپیرولینا پلاتنسیس

اسپیرولینا (متعلق به خانواده Microcoleaceae) یک سیانوباکتر است که در گذشته به عنوان جلبک شناخته می شد. اسپیرولینا در صنعت خوراک دام و طیور و آبزیان، صنایع آرایشی و بهداشتی و به عنوان منبع انرژی و تصفیه فاضلاب مورد بسیار با ارزشی است. اسپیرولینا منبع غنی از پروتئین، ویتامین، مواد معدنی، اسیدهای چرب و رنگدانه ها می باشد. این رنگدانه های کاروتنوئیدی و فیکوبیلی پروتئین ها (آلوفیکوسیانین، فیکواریترین و فیکوسیانین) ارزش تجاری بالایی دارند. محتوای رنگدانه به شرایط محیطی مانند شدت نور و کیفیت نور بستگی دارد. در این مطالعه تاثیر شدت های نوری (۳۵، ۵۵ و ۷۵ میکرومول فوتون بر متر مربع در ثانیه) بر زیست توده، پروتئین، رنگدانه های فیکوبیلینی و فتوسنتزی اسپیرولینا با استفاده از طرح کاملا تصادفی بررسی شده است. نتایج به دست آمده نشان داد که بهترین نتیجه در شدت نوری ۵۵ میکرومول فوتون بر متر مربع در ثانیه در تولید رنگدانه های فیکوبیلینی، کلروفیل ها و فئوفتین بود. درحالیکه بیشترین پروتئین و رنگدانه کاروتنوئید در شدت نوری ۷۵ میکرومول فوتون بر متر مربع در ثانیه تولید شد. هر دو شدت نوری ۵۵ و ۷۵ میکرومول فوتون بر متر مربع در ثانیه برای تولید زیست توده مناسب بودند، اما شدت نوری ۳۵ میکرومول فوتون بر متر مربع در ثانیه برای تولید زیست توده و متابولیت ها در سیانوباکتر اسپیرولینا کافی نبود. این مطالعه نشان داد که شدت های نوری مختلف می تواند اثرات متفاوتی در فاکتورهای زیستی سیانوباکتر داشته باشد.

کلیدواژه ها:

اسپیرولینا ، شدت نوری ، رنگدانه فیکوبیلینی ، فیکوسیانین ، کاروتنوئید