تاثیر تصویرسازی حرکتی و مشاهده عمل بر تعادل ایستا و پویای زنان سالمند

مقدمه: سالمندی با کاهش توانایی حفظ تعادل و افزایش خطر زمین خوردگی همراه است. با توجه به محدودیت های تمرینات جسمانی سنتی، رویکردهای شناختی–حرکتی مانند تصویرسازی حرکتی و مشاهده عمل به عنوان مداخلات کم خطر برای بهبود تعادل سالمندان مطرح شده اند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر تصویرسازی حرکتی و مشاهده عمل بر تعادل ایستا و پویای زنان سالمند انجام شد. روش پژوهش: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بر روی ۳۰ زن سالمند دارای سلامت شناختی اجرا شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در سه گروه تصویرسازی حرکتی (تصویرسازی تکالیف تعادلی ساده شامل ایستادن به مدت ۲ ثانیه در نقطه شروع، راه رفتن در مسیر ۳ متری همراه با عبور از سه مانع، و بازگشت به نقطه شروع)، مشاهده عمل (مشاهده ویدئوی اجرای تکالیف تعادلی) و گروه کنترل، (انجام فعالیت های روزمره معمول) قرار گرفتند. هر گروه به مدت سه جلسه متوالی در مداخلات مربوطه شرکت کرد. تعادل ایستا و تعادل پویا با آزمون رومبرگ و  زمان برخاستن و رفتن (TUG) اندازه گیری گردید. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب نشان داد در تعادل ایستا، اثر اصلی گروه و مراحل آزمون و همچنین تعامل گروه و مراحل آزمون معنادار است، هر دو گروه تصویرسازی حرکتی و مشاهده عمل در پس آزمون عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشتند، اما تفاوتی بین دو گروه آزمایشی مشاهده نشد، همچنین تعادل ایستا در گروه تصویرسازی پیشرفت معناداری را در پس آزمون نشان داد. نتیجه گیری: تمرینات شبیه سازی حرکتی  می توانند موجب بهبود معنادار در تعادل ایستای سالمندان شوند و به عنوان مداخلات ایمن، ساده و کم هزینه در برنامه های توانبخشی توصیه می شوند.

کلیدواژه ها:

تصویرسازی ذهنی ، تعادل ایستا ، تعادل پویا ، توانبخشی شناختی–حرکتی ، سالمندان ، مشاهده عمل