تحلیل خطاهای رایج در تلفظ زبان آموزان و ارائه راهکارهای اصلاحی

تلفظ یکی از مولفه های بنیادی مهارت گفتاری در یادگیری زبان دوم است که بهDespite اهمیت آن، در بسیاری از کلاس های زبان انگلیسی مورد توجه نظام مند قرار نمی گیرد. پژوهش حاضر با رویکرد درس پژوهی (Lesson Study) با هدف شناسایی خطاهای رایج تلفظی فارسی زبانان و ارائه راهکارهای اصلاحی مبتنی بر داده انجام شد. در این طرح سه معلم زبان در قالب یک تیم پژوهشی، سه آوای دشوار /θ/ و /ð/، تمایز /w/ و /v/ و استرس واژگانی را بررسی کردند.روش کار شامل دو مرحله اجرای درس، مشاهده، تحلیل و بازطراحی بر اساس الگوی چهارمرحله ای درس پژوهی بود. داده ها از طریق آزمون minimal pairs، ضبط گفتار، و مشاهده کلاسی گردآوری و به صورت ترکیبی (کمی و کیفی) تحلیل گردید. نخستین اجرای درس نشان داد که نبود «مرحله نیمه ارتباطی» موجب انتقال ضعیف از تمرین کنترل شده به گفتار آزاد می شود. در نسخه بازطراحی شده، با افزودن فعالیت های نیمه ارتباطی، افزایش مدت مدل سازی دهانی، و استفاده از تست خودارزیابی لحظه ای، میزان دقت گفتار و ادراک آوایی به طور چشمگیری بهبود یافت.نتایج اجرای دوم نشان داد که دقت در تولید آواهای /θ/ و /ð/ به ترتیب از ۲ به ۰٫۸ و از ۳ به ۱٫۱ خطادر دقیقه کاهش یافت، تمایز /w/ و /v/ از ۳۳٪ به ۷۵٪ رسید، و درک استرس واژگانی از ۲۵٪ به ۶۸٪ افزایش یافت. یافته های کیفی نیز حاکی از افزایش خودنظارتی، کاهش اضطراب گفتار و انتقال یادگیری به موقعیت های واقعی بود.در جمع بندی، پژوهش حاضر تایید می کند که آموزش تلفظ موثر مستلزم ادغام مرحله ادراکی، مدل سازی دهانی، بازخورد فردی، و تمرین های نیمه ارتباطی است. همچنین نشان می دهد که درس پژوهی می تواند به عنوان روشی کارآمد برای توسعه حرفه ای معلمان زبان و ارتقای کیفیت آموزش تلفظ به کار رود.

کلیدواژه ها:

تلفظ زبان دوم ، درس پژوهی ، تداخل زبانی ، آواهای بین دندانی ، استرس واژگانی ، خودنظارتی واجی.