تحلیل پدیدارشناسانه فقدان مربی پرورشی متخصص و تاثیر آن بر عدم تحقق تربیت تمام ساحتی در نظام آموزش و پرورش ایران

این پژوهش با هدف تحلیل علل و پیامدهای فقدان مربی پرورشی متخصص در مدارس کشور، به بررسی نقش محوری این نیروی انسانی در تحقق اهداف بلندمدت نظام آموزشی، به ویژه تربیت تمام ساحتی مندرج در سند تحول بنیادین، می پردازد. روش تحقیق در این مقاله، تحلیلی-توصیفی با رویکرد پدیدارشناسی است که بر مبنای تحلیل اسناد بالادستی و یافته های پژوهش های پیشین استوار است. نتایج نشان می دهد که علیرغم تاکید اسناد بر ساحت های شش گانه تربیتی (اعتقادی، اجتماعی، زیستی-بدنی، زیباشناختی، سیاسی و اقتصادی)، کمبود کمی و کیفی مربیان متخصص، منجر به تقلیل نقش پرورشی به امور صرفا اجرایی و مناسبتی شده است. این فقدان، نه تنها در ساحت های مهارتی و اجتماعی دانش آموزان شکاف عمیقی ایجاد کرده، بلکه با کاهش انگیزه های دینی و اخلاقی، کارایی آموزش های رسمی را نیز به شدت کاهش داده است. مهم ترین عوامل موثر در این بحران شامل ضعف در جذب و آموزش تخصصی (به ویژه در دانشگاه فرهنگیان)، عدم جذابیت جایگاه شغلی و فقدان سازوکارهای ارزیابی شایستگی های پرورشی در میان معلمان موجود است. یافته ها بر ضرورت بازنگری ساختاری در سازماندهی امور پرورشی و تدوین طرح جامع تامین، تربیت و نگهداشت مربیان پرورشی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، تربیت تمام ساحتی ، سند تحول بنیادین ، آموزش و پرورش ، کمبود نیروی متخصص ، ساحت های تربیتی