ارزیابی چارچوب و چالش های کاربست سواد دیجیتال در برنامه ریزی درسی ابتدایی ایران

هدف این پژوهش، تحلیل چارچوب و شناسایی زمینه های توسعه سواد دیجیتال در برنامه ریزی درسی دوره ابتدایی ایران بود. پژوهش حاضر با روش کیفی و از طریق تحلیل اسنادی انجام شد. جامعه پژوهشی شامل اسناد سیاستی رسمی، چارچوب های بین المللی و پژوهش های علمی منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۹۹-۱۴۰۴ بود. داده ها از طریق بررسی کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی گردآوری و در چارچوب سه بعدی سواد دیجیتال تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که برنامه ریزی درسی ایران از ظرفیت های قابل توجهی در زمینه سواد دیجیتال برخوردار است و تاکید بر بعد فنی به عنوان پایه ای برای توسعه سایر ابعاد قابل توجه است. همچنین زمینه هایی برای توسعه یکپارچه تر سواد دیجیتال در طرح درس های دوره ابتدایی شناسایی شد. توجه به تقویت زیرساخت های فنی، توسعه برنامه های توانمندسازی معلمان و ایجاد هماهنگی بیشتر در سطح سیاست گذاری از جمله مسیرهای پیش رو برای ارتقای سواد دیجیتال شناسایی شد. این پژوهش می تواند با ارائه تحلیل جامع از وضعیت موجود، مبنایی برای توسعه برنامه ریزی درسی سواد دیجیتال در دوره ابتدایی فراهم آورد. تحقق اثربخش سواد دیجیتال در این دوره نیازمند توجه متوازن به ابعاد سه گانه فنی، شناختی و اجتماعی-آموزشی در چارچوبی نظام مند است.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، برنامه ریزی درسی ، دوره ابتدایی ، تحلیل اسنادی ، چارچوب نظری