رابطه یادگیری الکترونیکی با یادگیری خود راهبر دانش آموزان

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از ارکان اساسی یادگیری در عصر حاضر، نقش اساسی در ارتقای توانمندی های فردی و حرفه ای یادگیرندگان دارد و عامل کلیدی در سازگاری با تحولات سریع وآموزشی و فناوری های نوین محسوب می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه ی میان یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر است. که ازنظر هدف کاربردی و ازنظر نحوه جمع آوری داده از نوع توصیفی همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه شهر محلات در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ (۳۹۴۷) است. نمونه آماری از طریق فرمول کوکران ۳۵۰ نفر (۲۳۱ دختر و ۱۱۹ پسر) محاسبه شد که این تعداد به روش نمونه گیری خوشه ای دومرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورداستفاده شامل دو پرسشنامه: پرسشنامه یادگیری الکترونیکی مهرآرام و همکاران، پرسشنامه یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران بودند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد و برای مدل سازی معادلات ساختاری از نرم افزار Amos نسخه ۲۴ استفاده شد. مقدار ضریب همبستگی پیرسون بین یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر برابر با (۵۲۱/۰) محاسبه شد. بنابراین بین یادگیری الکترونیکی با یادگیری خودراهبر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. براین اساس در فرایند آموزش و یادگیری، می توان از یادگیری الکترونیکی جهت تقویت مهارت های یادگیری خودراهبرانه در یادگیرندگان استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، یادگیری الکترونیکی ، یادگیری خودراهبر