تحلیل رابطه سبک های فرزندپروری و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، پدیده ای چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل فردی، خانوادگی، مدرسه ای و اجتماعی قرار دارد. در این میان، نقش خانواده و به ویژه سبک های فرزندپروری، به عنوان بستر نخستین شکل گیری انگیزش و رفتارهای یادگیری، جایگاهی اساسی دارد. این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی رابطه میان سبک های فرزندپروری و میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. بر اساس چارچوب نظری بامرایند، چهار سبک اصلی فرزندپروری شامل مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و بی تفاوت، به عنوان متغیر مستقل و شاخص های چندبعدی پیشرفت تحصیلی – شامل توانایی های شناختی، خودتنظیمی، انگیزش درونی و رفتار تحصیلی – به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شد. داده ها از طریق مرور پژوهش های معتبر داخلی و خارجی و تبیین نظریه های مرتبط، همچون یادگیری اجتماعی باندورا، دلبستگی بولبی و خودتعیین گری دسی و رایان، تحلیل گردید. یافته ها نشان می دهد که سبک مقتدرانه با ترکیب حمایت هیجانی و ساختار رفتاری، بیشترین همبستگی مثبت را با موفقیت تحصیلی دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و بی تفاوت، با کاهش انگیزه، افت اعتمادبه نفس تحصیلی و عملکرد پایین تر مرتبط هستند. همچنین، ملاحظات فرهنگی و اجتماعی می توانند اثرات سبک های مختلف را تعدیل کنند. بر این اساس، ارتقای آگاهی والدین و مداخله های آموزشی می تواند به بهبود کیفیت فرزندپروری و در نهایت ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش درونی ، خودتنظیمی و عوامل فرهنگی