یکپارچه سازی ابزارهای خوداصلاح گر تلفظ مبتنی بر تشخیص گفتار در برنامه درسی کلاس های زبان انگلیسی مدارس متوسطه ایران : ارزیابی تاثیر بر قابل فهمی و انگیزه دانش آموزان

این پژوهش به بررسی تاثیر یکپارچه سازی ابزارهای خوداصلاح گر تلفظ مبتنی بر تشخیص گفتار (ASR) در برنامه درسی کلاس های زبان انگلیسی مدارس متوسطه ایران بر قابل فهمی و انگیزه دانش آموزان می پردازد. نمونه شامل ۸۰ دانش آموز سطح A۲–B۱ از دو مدرسه دولتی بود که به صورت تصادفی در گروه کنترل (آموزش تلفظ سنتی) و گروه آزمایش اضافه بر روش های مرسوم، هفت جلسه تمرین با نرم افزار ASRقرار گرفتند. مداخله طی یک نیم سال تحصیلی هفتگی ۶۰ دقیقه برگزار شد و داده های قابل فهمی تلفظ از طریق ضبط گفتار دانش آموزان و امتیازدهی پنج داور بومی و غیربومی بر اساس معیارهای segmental و suprasegmental گردآوری شد. انگیزه یادگیری با پرسشنامه L۲ Motivational Self System (α=۰.۹۰) و جلسات گروه تمرکز معلمان و دانش آموزان اندازه گیری شد. تحلیل کمی با آزمون t زوجی و ANCOVA نشان داد گروه آزمایش در نمرات segmental (p<۰.۰۰۱, η²=۰.۳۰) و suprasegmental (p<۰.۰۱, η²=۰.۱۸) و ابعاد خودکارآمدی انگیزشی (p=۰.۰۰۵) برتری معناداری دارد. تحلیل کیفی با روش Braun & Clarke سه مضمون «بازخورد لحظه ای و شخصی سازی»، «افزایش خودگردانی یادگیری» و «بهبود تعامل معلم-دانش آموز» را برجسته کرد. نتایج نشان می دهد ادغام ASR در برنامه درسی مدارس متوسطه می تواند به طور همزمان عملکرد تلفظ و انگیزه یادگیری را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

خوداصلاح گر تلفظ مبتنی بر تشخیص گفتار ، قابل فهمی تلفظ ، انگیزه یادگیری