رابطه ی نگرش معلمان نسبت به آموزش ترکیبی با آمادگی آنان برای اجرای آن در دوران پساکرونا

در دوران پساکرونا، آموزش ترکیبی به یکی از الزامات مهم نظام آموزشی تبدیل شده است که ترکیبی از آموزش حضوری و آموزش آنلاین را شامل می شود. این روش نه تنها امکان تعامل مستقیم معلمان با دانش آموزان را فراهم می کند، بلکه قابلیت استفاده از منابع دیجیتال و نرم افزارهای آموزشی را نیز برای دانش آموزان ایجاد می سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی نگرش معلمان نسبت به آموزش ترکیبی و میزان آمادگی آنان برای اجرای این روش در مدارس متوسطه دوم بود. پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است و جامعه آماری شامل ۱۵۰ نفر از معلمان مدارس دولتی می باشد که با روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه نگرش به آموزش ترکیبی (۲۰ گویه) و پرسش نامه آمادگی اجرای آموزش ترکیبی (۲۵ گویه) بود. روایی محتوا توسط سه متخصص تایید و پایایی با آلفای کرونباخ ۰.۸۵ و ۰.۸۸ تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره بررسی شدند. نتایج نشان داد میان نگرش معلمان و آمادگی آنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و نگرش مثبت تقریبا ۳۸٪ واریانس آمادگی را پیش بینی می کند. متغیرهای جمعیت شناختی تاثیر معناداری نداشتند. یافته ها اهمیت تقویت نگرش مثبت معلمان نسبت به فناوری آموزشی، ایجاد برنامه های توانمندسازی حرفه ای و ارتقای زیرساخت های دیجیتال مدارس را برجسته می کند و می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و بهبود یادگیری دانش آموزان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش ترکیبی ، نگرش معلمان ، آمادگی اجرای آموزش ، پساکرونا ، تحلیل همبست