نقش هوش مصنوعی در توسعه مهارت های اجتماعی بر بستر تعاملات مجازی

در عصر دیجیتال، تعاملات انسانی به طور فزاینده ای به فضاهای مجازی منتقل شده است که این امر چالش های نوینی را در زمینه توسعه و کاربست مهارت های اجتماعی ایجاد کرده است. هدف این مقاله مروری، واکاوی نقش هوش مصنوعی در ارتقا و بهبود مهارت های اجتماعی کاربران در بسترهای مجازی است. با وجود اینکه محیط های آنلاین معمولا به دلیل فقدان نشانه های غیرکلامی، به عنوان فضایی سرد و ایزوله شناخته می شوند، فناوری های نوین هوش مصنوعی پتانسیل تغییر این معادله را دارند. این پژوهش با بررسی سیستماتیک ادبیات موجود، نشان می دهد که الگوریتم های هوشمند، پردازش زبان طبیعی و تحلیل احساسات، می توانند به عنوان واسطه هایی برای غنی سازی تعاملات اجتماعی عمل کنند. یافته ها حاکی از آن است که سیستم های مبتنی بر هوش مصنوعی با شبیه سازی موقعیت های اجتماعی پیچیده، ارائه بازخوردهای در لحظه در مورد لحن و محتوای کلام، و ایجاد محیط های امن برای تمرین مهارت های ارتباطی، نقش بسزایی در پرورش هوش اجتماعی و هیجانی ایفا می کنند. به ویژه در آموزش کودکان و افراد دارای نیازهای ویژه، ربات های اجتماعی و آواتارهای هوشمند توانسته اند همدلی، نوبت گیری و همکاری گروهی را تقویت کنند. همچنین، شخصی سازی محیط های یادگیری توسط هوش مصنوعی، امکان توسعه مهارت های کار تیمی را در بازی های جدی و پلتفرم های آموزشی فراهم آورده است. در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که ادغام هوشمندانه این فناوری ها در تعاملات مجازی، می تواند شکاف عاطفی موجود در ارتباطات دیجیتال را پر کرده و نسل جدیدی از تعاملات انسانی-ماشینی را رقم بزند که در آن تکنولوژی نه عامل جدایی، بلکه تسهیل گر پیوندهای اجتماعی عمیق تر است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مهارت های اجتماعی ، تعاملات مجازی ، رایانش عاطفی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی