نقش تقویت مهارت شنیداری و ارتباط گفتاری در خودکارآمدی تحصیلی

هدف این پژوهش بررسی نقش تقویت مهارت های شنیداری و گفتاری در ارتقای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان بوده است. روش کار به صورت مرور نظام مند انجام شده و مجموعه ای از مطالعات مرتبط با آموزش شنیداری، گفتاری، روش های چندحسی و فعالیت های مبتنی بر روایت گردآوری و تحلیل شده است. یافته ها نشان داده است که تقویت مهارت شنیداری موجب افزایش دقت دریافت، بهبود پردازش گفتار و انسجام تحلیل مفاهیم آموزشی شده و آموزش گفتاری نیز توانسته است بیان منسجم، حضور فعال در کلاس و سازمان دهی ذهنی را ارتقا دهد. همچنین مطالعات مرتبط با روش های چندحسی نشان داده اند که هم زمانی محرک های دیداری، شنیداری و حرکتی ظرفیت پردازش را افزایش داده و انسجام زبانی را تقویت کرده است؛ فعالیت های مبتنی بر روایت نیز ساختار ذهنی لازم برای بازسازی مفاهیم و افزایش کیفیت بازگویی را فعال کرده اند. بر اساس ارزیابی های انجام شده، پیوندی روشن میان رشد مهارت های شنیداری و گفتاری و ارتقای خودارزیابی تحصیلی مشاهده شده است، به گونه ای که افزایش توانایی دریافت و بیان، احساس کنترل ذهنی و اعتماد آموزشی را بالا برده است. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد که تقویت این مهارت ها می تواند بخشی موثر در ارتقای عملکرد و حضور تحصیلی دانش آموزان محسوب شود.

کلیدواژه ها:

مهارت شنیداری ، ارتباط گفتاری ، خودکارآمدی تحصیلی ، آموزش چندحسی