چشم انداز و موانع هوش مصنوعی در آموزش و پرورش ایران

آموزش و پرورش همواره بهعنوان یکی از مهمترین نهادهای اجتماعی، نقشی اساسی در شکلگیری آینده جوامع دارد. با پیشرفتهای چشمگیر فناوری، ضرورت بهکارگیری ابزارهای نوین آموزشی بیش از پیش احساس میشود. هوش مصنوعی بهعنوان فناوریای که توانایی تحلیل دادههای گسترده، یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و شبیهسازی رفتار انسانی را دارد، میتواند در عرصه آموزش و پرورش نقشآفرینی کند. هوش مصنوعی بهعنوان یکی از مهمترین دستاوردهای فناوری در قرن بیستویکم، ظرفیتهای گستردهای برای تحول نظامهای آموزشی فراهم آورده است. در ایران نیز طی سالهای اخیر، توجه به بهرهگیری از فناوریهای نوین آموزشی بهویژه در زمینه هوش مصنوعی افزایش یافته، اما همچنان موانع متعددی در مسیر کاربست آن وجود دارد. این مقاله با رویکرد مروری و نظری به بررسی نقش هوش مصنوعی در آموزش و پرورش ایران، فرصتهای ایجادشده از طریق آن، موانع ساختاری، فرهنگی و مدیریتی موجود و همچنین راهکارهای پیشنهادی برای توسعه استفاده از هوش مصنوعی در مدارس میپردازد. نتایج نشان میدهد که اگرچه ایران در مرحله اولیه بهرهبرداری از هوش مصنوعی در آموزش قرار دارد، اما این فناوری میتواند در صورت سیاستگذاری مناسب به بهبود کیفیت یادگیری، شخصیسازی آموزش، کاهش نابرابریهای آموزشی و ارتقای توانمندی معلمان منجر شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، فناوری آموزشی ، مدارس ایران ، تحول دیجیتال