تحلیل راهبردهای حمایتی معلمان ابتدایی در تعدیل اثرات روحی و ارتقاء تاب آوری دانش آموزان در معرض آسیب های طلاق والدین

تلاطم فروپاشی بنیان خانواده، یکی از عمیق ترین زخم های دوران کودکی است که روح لطیف دانش آموزان مقطع ابتدایی را در معرض طوفان های روانی قرار می دهد. در این میان، کلاس درس از یک فضای صرفا آموزشی فراتر رفته و به “آغوش امن ثانویه” تبدیل می شود؛ جایی که معلم، با ظرافت و آگاهی، نقشی حیاتی در ترمیم و صیانت روانی این کودکان ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و کاربردی، به بررسی و طبقه بندی راهبردهای حمایتی ویژه ای می پردازد که معلمان ابتدایی می توانند در تعاملات روزمره خود به کار گیرند تا اثرات مخرب روحی ناشی از طلاق (مانند اضطراب، احساس گناه، و افت تحصیلی) را تعدیل کنند. تمرکز اصلی بر ترویج تاب آوری روان اجتماعی است؛ نه به معنای نادیده گرفتن درد، بلکه به مفهوم تجهیز کودک به “مهارت های پرواز” برای عبور از طوفان. یافته های پژوهش بر لزوم ایجاد یک محیط مدرسه ای دلبسته محور، ارائه آموزش های ضمنی مهارت های مقابله ای و برقراری ارتباطی بی طرفانه و حمایتی با دانش آموز تاکید دارد. در نهایت، این تحلیل چارچوبی عملیاتی را برای نظام آموزشی ترسیم می کند که معلمان را به عنوان عوامل حفاظتی فعال در بحران های زندگی کودکان، قدرتمند سازد.