نقش مداخلات کاردرمانی حسی–حرکتی مبتنی بر بازی درمانی در بهبود توجه مشترک کودکان مبتلا به اختلالات رشدی

توجه مشترک به توانایی کودک برای دنبال کردن نگاه یا اشاره دیگری و همچنین هدایت توجه دیگری به یک شیء یا رویداد مشترک اطلاق می شود و یکی از مهارت های بنیادی برای رشد ارتباطات اجتماعی، زبان و تعاملات بین فردی است. اختلال در توجه مشترک یکی از نشانه های اولیه و اصلی در طیف اختلالات رشدی، به ویژه اختلال طیف اتیسم (ASD)، محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مداخلات کاردرمانی حسی–حرکتی مبتنی بر بازی درمانی بر بهبود توجه مشترک در کودکان مبتلا به اختلالات رشدی انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل در نظر گرفته شده است. جامعه آماری شامل کلیه کودکان (۴ تا ۶ سال) دارای تشخیص اختلالات رشدی در مراکز توانبخشی شهرسقز در سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۱۵ کودک به عنوان گروه آزمایش و ۱۵ کودک به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. مداخله گروه آزمایش شامل اجرای پروتکل ۸ هفته ای کاردرمانی حسی–حرکتی مبتنی بر بازی درمانی بود، در حالی که گروه کنترل صرفا تحت درمان های معمول مرکز قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری پژوهش، مقیاس توجه مشترک بود که شامل مولفه های دنبال کردن نگاه، اشاره کردن، و پاسخ به اشاره بود. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که تفاوت معناداری بین میانگین نمرات توجه مشترک در گروه آزمایش و گروه کنترل در مرحله پس آزمون وجود دارد ($p < ۰/۰۱$). به طور خاص، گروهی که مداخلات مبتنی بر بازی درمانی حسی–حرکتی را دریافت کرده بودند، بهبود معناداری در نمرات توجه مشترک خود نسبت به گروه کنترل نشان دادند. این یافته ها حاکی از آن است که رویکردهای کاردرمانی که ساختارهای حسی–حرکتی را از طریق چارچوب بازی و تعاملات هدفمند فراهم می کنند، می توانند ابزاری موثر برای ارتقاء مهارت های حیاتی توجه مشترک در کودکان با نیازهای ویژه باشند.

کلیدواژه ها:

مداخلات ، کاردرمانی حسی–حرکتی ، بازی درمانی ، بهبود توجه ، کودکان مبتلا به اختلالات رشدی