بررسی مدل های طراحی آموزشی تعاملی در یادگیری آنلاین در نظام تعلیم و تربیت

اثربخشی یادگیری آنلاین در نظام تعلیم و تربیت، بیش از هر چیز، به کیفیت طراحی آموزشی آن وابسته است. مدل های سنتی و خطی طراحی که صرفا بر انتقال محتوا متمرکز هستند، در ایجاد انگیزه و تسهیل یادگیری عمیق در محیط مجازی ناکارآمد بوده اند. در پاسخ به این چالش، مدل های طراحی آموزشی تعاملی به عنوان یک رویکرد پارادایمی نوین ظهور کرده اند. این مقاله مروری به بررسی و تحلیل مبانی نظری و ویژگی های کلیدی مدل های طراحی آموزشی تعاملی در زمینه یادگیری آنلاین مدارس می پردازد. این مدل ها بر این اصل استوارند که یادگیری یک فرآیند فعال، اجتماعی و ساختنی است و نه یک رویداد منفعل و دریافتی. در این راستا، مقاله با تکیه بر نظریه های ساختن گرایی، یادگیری دانش آموزمحور و نظریه شناختی، تعامل را در سه بعد اصلی آن (تعامل یادگیرنده با محتوا، با معلم و با همسالان) واکاوی می کند. یافته های این بررسی نشان می دهد که مدل های تعاملی موفق، ویژگی های مشترکی دارند؛ از جمله: تاکید بر فعالیت های اصیل و مسئله محور، ایجاد فرصت های غنی برای گفتگو و همکاری، طراحی محتوای چندرسانه ای بر اساس اصول شناختی، و پرورش حس تعلق به یک جامعه یادگیری آنلاین. این مقاله نتیجه گیری می کند که حرکت به سوی مدل های تعاملی، یک انتخاب فنی نیست، بلکه یک ضرورت پداگوژیک است که نیازمند بازاندیشی عمیق در نقش معلم، ماهیت محتوا و ساختار فرآیندهای یادگیری در عصر دیجیتال است. پیاده سازی موفق این مدل ها می تواند یادگیری آنلاین را از یک جایگزین ضعیف برای آموزش حضوری، به یک تجربه یادگیری قدرتمند و منحصربه فرد تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

طراحی آموزشی ، یادگیری آنلاین ، مدل های تعاملی ، تعامل در آموزش ، ساختن گرایی ، طراحی یادگیری