نقش یادگیری مبتنی بر تجربه در پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی در آموزش و پرورش

نقش یادگیری مبتنی بر تجربه، بنیادین است؛ این رویکرد یک "کارگاه عملی" برای تمرین مهارت های اجتماعی و هیجانی فراهم می کند. از طریق فعالیت های مشارکتی و عملی، دانش آموزان ملزم به برقراری ارتباط، مذاکره و مدیریت هیجانات خود برای رسیدن به اهداف مشترک می شوند و این مهارت های انتزاعی را به توانایی های عملی تبدیل می کنند. این مقاله مروری به بررسی نقش بنیادین یادگیری مبتنی بر تجربه به عنوان یک رویکرد پداگوژیک کلیدی در پرورش مهارت های اجتماعی و هیجانی (SEL) در نظام آموزش و پرورش می پردازد. در دهه های اخیر، اهمیت شایستگی های اجتماعی و هیجانی برای موفقیت تحصیلی، شغلی و بهزیستی کلی افراد به طور گسترده ای به رسمیت شناخته شده است. با این حال، بسیاری از نظام های آموزشی در تلاشند تا راهکاری موثر برای ادغام این مهارت ها در بطن فرآیندهای یادگیری پیدا کنند. این مقاله استدلال می کند که یادگیری مبتنی بر تجربه، با ماهیت فعال، مشارکتی و مسئله محور خود، بستری طبیعی و ایده آل برای این منظور فراهم می آورد. این رویکرد، به جای آموزش مستقیم و تئوریک این مهارت ها، دانش آموزان را در موقعیت هایی قرار می دهد که در آن ها، استفاده از مهارت هایی نظیر همکاری، ارتباط موثر، همدلی، خودآگاهی و خودمدیریتی برای دستیابی به اهداف مشترک، ضروری است. یافته های این بررسی نشان می دهد که فعالیت های تجربی مانند پروژه های گروهی، یادگیری خدماتی و شبیه سازی ها، به طور مستقیم به تمرین و تقویت شایستگی های پنج گانه SEL منجر می شوند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که یادگیری تجربی نه یک روش جانبی، بلکه یک استراتژی یکپارچه ساز است که می تواند یادگیری شناختی را با رشد اجتماعی و هیجانی پیوند زده و به پرورش انسان هایی کامل و توانمند کمک کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر تجربه ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های هیجانی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، آموزش و پرورش