تحلیل عوامل موثر بر تعامل میان فردی معلم و دانش آموز در مدارس ابتدایی

تعامل میان فردی معلم و دانش آموز در مدارس ابتدایی به عنوان یکی از حیاتی ترین مولفه های نظام آموزشی، نقش بسزایی در شکل گیری شخصیت، انگیزه تحصیلی و سلامت روان کودکان ایفا می کند. هدف از این مقاله مروری، تحلیل جامع عوامل موثر بر کیفیت این تعامل و پیامدهای آن بر ابعاد مختلف رشد دانش آموزان است. پژوهش حاضر با بررسی متون و منابع معتبر علمی، به واکاوی نقش ویژگی های شخصیتی معلم و دانش آموز، سبک های تدریس، ادراکات متقابل و بافت کلاسی در شکل دهی به این رابطه می پردازد. یافته ها نشان می دهند که تعامل مثبت و حمایتی معلم، نه تنها به عنوان یک عامل محافظتی در برابر رفتارهای ناسازگار و افت تحصیلی عمل می کند، بلکه بستری امن برای رشد اجتماعی و شناختی فراهم می آورد. در مقابل، روابط تعارضی و سرد می تواند منجر به دلسردی، کاهش اعتماد به نفس و افزایش خطر ترک تحصیل گردد. این پژوهش همچنین برجسته می سازد که ادراک دانش آموزان از حمایت معلم، به شدت تحت تاثیر سبک های ارتباطی و مراقبتی معلم قرار دارد و این ادراک، پیش بینی کننده قوی برای سرزندگی تحصیلی است. در نهایت، مقاله حاضر بر لزوم بازنگری در برنامه های تربیت معلم با تمرکز بر مهارت های ارتباطی و روان شناختی تاکید دارد تا معلمان بتوانند با شناخت دقیق تر از نیازهای عاطفی و رفتاری دانش آموزان، محیطی پویا و سازنده برای یادگیری خلق کنند. این مطالعه چارچوبی نظری برای فهم عمیق تر دینامیک های کلاسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، آموزش ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی ، روانشناسی تربیتی ، ارتباطات میان فردی