برنامه ریزی درسی مبتنی برنیازهای آینده

پژوهش حاضر با هدف تبیین ابعاد و مولفه های برنامه ریزی درسی مبتنی بر نیازهای آینده در نظام آموزشی ایران انجام شد تا ضمن شناسایی جهت گیری های کلیدی آینده پژوهانه، چارچوبی نظری برای تحول در برنامه ریزی آموزشی ارائه دهد. روش تحقیق از نوع مروری و کیفی بود و داده ها از طریق بررسی نظام مند منابع علمی فارسی منتشرشده در پایگاه های معتبر گردآوری و با روش تحلیل مضمون استقرایی تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که برنامه ریزی درسی آینده نگر مستلزم تحول بنیادین در نگرش از آموزش محتوامحور به یادگیری شایستگی محور است و باید بر سه پایه اصلی طراحی شود: تحلیل نظام مند نیازهای آینده در ابعاد مهارتی، اخلاقی و فناورانه؛ تلفیق میان رشتگی و فناوری در ساختار محتوا؛ و تغییر الگوی مدیریت آموزشی از تمرکزگرا به مشارکتی. افزون بر این، نتایج حاکی از آن است که تحقق آموزش آینده محور بدون ارتقای تفکر آینده نگر در معلمان و تقویت پیوند آموزش با فرهنگ بومی و ارزش های ملی امکان پذیر نیست. در نتیجه، الگوی برنامه ریزی درسی مبتنی بر نیازهای آینده باید با ترکیب علوم انسانی، فناوری های نو و آینده پژوهی، نقشه راهی برای تربیت انسان خلاق، اخلاق مدار و سازگار با تحولات جهانی باشد و آموزش را از نظامی تبعیتی به سازنده آینده تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی آینده نگر ، آینده پژوهی آموزشی ، شایستگی محوری ، تحول آموزشی