مقایسه اثر بخشی روش های تدریس فعال و سنتی بر یادگیری پایدار

یادگیری پایدار یکی از اهداف اصلی نظام های آموزشی است که به دانش آموزان کمک می کند تا دانش و مهارت های آموخته شده را در طول زمان حفظ و به کار ببرند. روش های تدریس نقش مهمی در تحقق این هدف دارند و در این راستا، روش های تدریس فعال و روش های سنتی (معلم محور) مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند.پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر بخشی روش های تدریس فعال و سنتی بر یادگیری پایدار دانش آموزان طراحی شده است. این پژوهش از نوع تاثیرگذاری (Experimental/Quasi-Experimental) بوده و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره متوسطه یک منطقه مشخص است. نمونه ها به دو گروه آزمایشی و کنترل تقسیم شدند.ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون های سنجش یادگیری و پرسشنامه های حفظ اطلاعات در بازه زمانی مشخص بود. گروه آزمایشی با روش تدریس فعال و گروه کنترل با روش سنتی آموزش دیدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های t مستقل و زوجی تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که دانش آموزانی که با روش تدریس فعال آموزش دیده اند، یادگیری پایدار بالاتری نسبت به گروه سنتی دارند. روش تدریس فعال باعث افزایش درک مفهومی، مشارکت دانش آموزان، تفکر انتقادی و توانایی به کارگیری دانش در شرایط جدید شد. در مقابل، روش سنتی گرچه می تواند انتقال دانش کوتاه مدت را فراهم کند، اما در یادگیری پایدار اثر کمتری دارد.نتیجه گیری پژوهش بیان می کند که استفاده از روش های تدریس فعال در کلاس های درس به ویژه برای تقویت یادگیری پایدار و مهارت های تفکر انتقادی توصیه می شود و می تواند جایگزین مناسبی برای روش های سنتی معلم محور باشد

کلیدواژه ها:

یادگیری پایدار ، روش تدریس فعال ، روش تدریس سنتی ، یادگیری مفهومی ، مشارکت دانش آموزان