بررسی ارتباط دینی با تاب آوری در برابر استرس های زندگی

افزایش استرس های روزمره در جامعه معاصر، ضرورت توجه به منابع درونی مواجهه با فشارهای روانی را بیش از پیش آشکار کرده است. یکی از مهم ترین این منابع، ارتباط دینی است که بر اساس پژوهش های بین المللی و ملی، می تواند سازوکاری قدرتمند برای معنا بخشی، آرام سازی هیجانی و تقویت امید در شرایط دشوار ایجاد کند. مسئله اصلی پژوهش حاضر بررسی این است که تا چه اندازه ارتباط دینی می تواند تاب آوری روانی افراد را در برابر استرس های زندگی پیش بینی و تقویت کند. بر این اساس، هدف اصلی مطالعه، تبیین نقش ابعاد مختلف ارتباط دینی—اعتقادی، هیجانی و رفتاری—در شکل دهی به تاب آوری بود. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد (CD-RISC و مقیاس ارتباط دینی) و تحلیل آماری شامل همبستگی، رگرسیون و تحلیل واریانس بود. جامعه آماری شامل ۲۵۰ نفر از شهروندان (۱۲۸ زن و ۱۲۲ مرد) بود.یافته ها نشان داد میانگین ارتباط دینی شرکت کنندگان ۳٫۹۱ از ۵ و میانگین تاب آوری ۳٫۸۴ است. همبستگی قوی و معناداری میان ارتباط دینی و تاب آوری مشاهده شدو نتایج رگرسیون نشان داد ابعاد دینی در مجموع ۲ / ۵۰ تا ۵۲ درصد از واریانس تاب آوری را پیش بینی می کنند. همچنین تفاوت معناداری میان سطوح مختلف دینداری مشاهده شد؛ افراد دارای دینداری بالا، میانگین تاب آوری بسیار بیشتری نسبت به گروه پایین داشتند . تحلیل کیفی نیز سه مضمون اصلی «توکل»، «معناجویی» و «آرامش مبتنی بر ذکر» را به عنوان منابع درونی قدرت روانی مشخص کرد.نتایج کلی پژوهش بیان می کند که ارتباط دینی سازوکاری موثر، پایدار و قابل توسعه برای افزایش تاب آوری روانی در جامعه است و می تواند مبنای طراحی برنامه های آموزشی، مشاوره ای و اجتماعی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ارتباط دینی ، تاب آوری ، توکل ، تنظیم هیجان ، معناجویی ، سلامت روان ، دینداری