ارزیابی و سنجش یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف واکاوی ابعاد گوناگون ارزیابی و سنجش یادگیری دانش آموزان انجام شد تا نشان دهد این فرایند، زمانی اثربخش خواهد بود که بتواند تصویری چندبعدی و دقیق از جریان یادگیری فراهم آورد و از سطح آزمون های سنتی فراتر رود. در این مطالعه تلاش شد نقش مولفه های شناختی، عاطفی و اجتماعی در شکل دهی به عملکرد دانش آموز مورد بررسی قرار گیرد و نشان داده شود که ارزیابی، چه در قالب تکالیف عملکردی و چه در قالب تعاملات کلاسی، بخشی از سازوکار رشد یادگیرندگان است. تحلیل داده ها آشکار ساخت که بهره گیری از روش های مشارکت محور، استفاده از بازخوردهای توصیفی، فراهم کردن فرصت های خودارزیابی و توجه به زمینه اجتماعی کلاس، می تواند تصویر روشن تری از توانایی دانش آموز ارائه دهد و شرایط را برای یادگیری عمیق تر مهیا کند. یافته ها بیانگر آن بود که هرگاه سنجش در کنار آموزش طراحی شود و ابزارهای گوناگون به طور مکمل مورد استفاده قرار گیرند، امکان شناسایی مسیر رشد یادگیرنده با دقت بیشتری فراهم خواهد شد. بر اساس نتایج مطالعه، می توان گفت که نگاه رشد محور به ارزیابی، نه فقط موجب بهبود فرایند یادگیری می شود، بلکه نقش معلم را نیز از یک نمره دهنده به یک هدایت گر آموزشی ارتقا می دهد و زمینه را برای یادگیری پایدارتر دانش آموزان مهیا می سازد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی آموزشی ، سنجش یادگیری ، بازخورد توصیفی ، کارپوشه دانش آموزی ، تکالیف عملکردی ، خودارزیابی ، تعاملات کلاسی ، رویکرد رشد محور ، یادگیری عمیق ، برنامه ریزی درسی