فلسفه تعلیم وتربیت و روان شناسی رشد: رویکردی یکپارچه برای فهم مسیر یادگیری در دانش آموزان

این مقاله با رویکردی یکپارچه به پیوند فلسفه تعلیم وتربیت و روان شناسی رشد می پردازد تا مسیر یادگیری دانش آموزان در بستر مدرسه به صورت منسجم تبیین شود. هدف اصلی، تبیین مدلی مفهومی برای هم ترازسازی غایت های تربیتی با شاخص های رشدی و روشن ساختن نقش معنا، انگیزش، هویت تحصیلی و تعاملات اجتماعی در پیشرفت یادگیری است. پژوهش حاضر از نوع تحلیلی توصیفی بوده و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند مقالات معتبر انجام شده است و با تحلیل تطبیقی مکاتب فلسفی و نظریه های رشد، مولفه های مشترک و مکمل را استخراج می کند. یافته ها نشان می دهد که در صورت هم نهادسازی بنیان های انسان شناختی و ارزش شناختی با اصول تحول شناختی و عاطفی اجتماعی، می توان چارچوبی کارآمد برای طراحی برنامه درسی، انتخاب راهبردهای تدریس فعال و اجرای ارزشیابی تکوینی فراهم آورد. مدل پیشنهادی، مسیر گذار از توان بالقوه به توان بالفعل را با تاکید بر کارکردهای اجرایی، زبان و فرهنگ، امنیت روانی و بازخورد رشدساز صورت بندی می کند و شاخص هایی برای تشخیص نقاط عطف یادگیری در دوره های سنی ارائه می دهد. برون داد عملی پژوهش شامل راهنماهای طراحی درس رشدمدار، معیارهای پایش پیشرفت و توصیه های سیاستی برای تقویت عدالت آموزشی است. جمع بندی نشان می دهد که این رویکرد یکپارچه می تواند کیفیت یادگیری و شخصی سازی تجربه های آموزشی را افزایش دهد و زمینه پژوهش های میدانی تکمیلی را فراهم کند.

کلیدواژه ها:

فلسفه تعلیم وتربیت ، روان شناسی رشد ، مسیر یادگیری ، رویکرد یکپارچه ، برنامه درسی ، ارزشیابی تکوینی